CADÁVER "DELISIOSO"

« Le cadavre exquis boira  le vin  nouveau »


 Século XX. As vangardas históricas. 4º De Diversificación.


 Súplica dun dos meus alumnos :

- Profe, cando faremos un "cadáver delisioso"?



 VOILÀ!!!!!

Cadáver exquisito realizado polos meus alumnos e "tuneado" por min"

 O que eles non sabían era que entre todos e todas , e sen prentendelo, debuxaron o meu fidelísimo retrato. 
Con pelos e sinais.




*********************************************************************************

TALLERES DE ARTETERAPIA

FUNDACIÓN GRANELL

Impartidos por ALBERTO PENA REY

Ciclo de talleres de arteterapia, unha viaxe ao teu interior a través da experiencia fundamental da creación, confiando no que emerxe de forma espontánea, manipulando materiais, investigando no manexo de técnicas e recursos plásticos, con obras de Arte como inspiración. 

Neste laboratorio experimentarase cos sentidos, coa atención ao corpo, á respiración e ás emocións, con tempos para comentar, quen o desexe, a súa experiencia. Non se requiren coñecementos previos ou habilidades especiais.

Estes talleres están dirixidos a persoas con interese polo autocoñecemento, que queiran entrar en contacto con técnicas e recursos de arteterapia, profesorado ou estudantes de ensinanzas artísticas. O que se pretende é afondar no propio, desenvolver a creatividade, a intuición, expresar a experiencia interior e compartir o proceso con outras persoas.

LUGAR: Fundación Granell, Praza do Toural. Santiago de Compostela

DATAS 2014: 26 febreiro_12 marzo_26 marzo_9 abril_23 abril_7 maio_21 maio_4 xuño_18 xuño_17 setembro_1 outubro_15 outubro_29 outubro_12 novembro_26 novembro_10 decembro.

HORARIOS: mércores de 16:30h a 19:30h.

PREZO: 30 euros por taller. Materiais artísticos incluídos.

MATERIAL: Roupa cómoda e un caderno para escribir o proceso persoal.

INSCRICIÓNS: e-mail: penareyalberto@gmail.com      Teléfono: 605574124 

Máis información no blog

http://creamosparacrecer.blogspot.com.es

Roupa tendida

Mis versos no son de amor
al estilo corriente.
Tú tienes que leerme,
no con los ojos
evidentes de tu rostro,
sino con la más honda mirada del corazón.
Léeme ahí así,
como quien decifra en el cielo
la lenta caída de la lluvia aún no llovida.
Léeme
como quien bebe
en unos labios
lo amargo y lo dulce
de una larga historia de amor.
Mira más allá de la evidencia de mi cuerpo.
No estoy en parte alguna:
borrado por el viento,
contémplame en el ondear
de sábanas tendidas al atardecer,
en el reflejo de oscuros charcos,
brillando con las luces del crepúsculo
o en la majestuosa caligrafía de las aves
sobrevolando los febriles tejados de la ciudad.
Oh ,lee,lee
hasta que el águila de tu pecho
nos remonte
hasta la más alta, soñada y feliz constelación:
el cielo desconocido de los amantes.

Perseo

LÚA-ESPELLO

"Si. O conto hai moito tempo que rematou , pero cando despertei o meu reflexo  aínda estaba alí."

Obras de Delvaux

Estamos ante unha nova fase da lúa : nin crecente, nin minguante, nin chea, nin nova.

  E a fase lúa/espello.
  Eu e o meu reflexo.
  A lúa e a súa cara oculta.

 Soedade que rima con verdade.

 Tan só ELA I EU. 
 Fronte a fronte..
 ( e algún outro despistado/a que cae por aquí)

Lembro cando esta lúa era nova.  Igual que Narciso chamaba  a Eco, así buscaba eu o meu reflexo nos outros, mendigando migallas de atención aquí ou acolá, co meu,  tan característico,  pudor exhibicionista.

Xa non (ou non tanto, creo ).

Seguen sendo benvidos/as os /as navegantes que chegan a estas costas pero agora non os necesito. A serea xa non canta ou, se o fai, e polo puro pracer de escoitarse a si mesma.
“Nin seducir nin ser seducido”. (ou si?).
Mal que me pese , unha segue sendo un catro e xa se sabe de que pé coxeamos os catro.

A lúa agora ten vida autónoma. Fala na súa propia linguaxe, cunha gramática dos soños que non deixa de sorprenderme. A súa voz ven da cara oculta , o  meu inconsciente, supoño. Un libro aberto cheo de mensaxes alquímicas. As veces son enigmas que tardo días en resolver. Outras son lóstregos que enchen de luz situacións cotiáns.

A lúa foi unha porta aberta cara outras espazos desto que  eu son.
 Xa non hai marcha atrás.
Tras cada porta hai moitas máis esperando ser abertas.


Seguirei alimentando a este animal lunático. O meu dinosaurio verde e escuro.
Da  moito máis do que pide.

Tocando o ceo

SINAIS

 Estas son as únicas fotografías que eu fixen na miña vida . Onte caín por un destes sumidoiros medio aberto (por certo, XA LLE VALE AO CONCELLO DE NOIA!!!!). Case rompo unha perna.

Iso pasa por non mirar máis ao ceo. Por iso, amo, adoro e venero as fotos que fai o meu "compi" de piso e de vida. El  sempre di que todo o que retrata está aí, que só hai que afinar a mirada.

Está claro : foi un aviso, un sinal do destino.
Deixarei de mirar aos sumidoiros crebapernas .

 
"Ademais de todo canto levo dito, de ter unha resolta INTENCIÓN de buscar tesouros, ademais de PACENCIA e TEMPO, de moito tempo e lecer para os percurar, ademais de estar sempre atentos, con unha forma de atención sobre a que non temos vontade, unha especie de ATENCIÓN INCONSCIENTE, non querida, que nace do máis profundo de nós, para percibir os acenos que nos fan os tesouros dende o mato espeso en que se ocultan ou do outeiro que os recobre ou do vello muro que os tapa; ademais de todo elo, necesitamos, para atopar os tesouros, algo de importanza capital: saber engaoilar os seus gardiáns, convertirnos en amigos seus, conquerir a súa simpatía."

Rof Carballo; Prólogo de Tesouros novos e vellos de Álvaro Cunqueiro. APERTAS

SOÑOS

"A metade do ser humano é soño. Ou máis." A. Cunqueiro

"O soño, como todo elemento de conexión psíquica, é un resultante da totalidade da psique, por iso debemos estar preparados para encontrar nel , todo aquilo que, dende épocas primitivas importou na vida da humanidade.
A vida humana en si non se limita a tal ou cal instinto fundamental senón que se constrúe sobre unha multitude de instintos, desexos, necesidades e condicionamentos tanto físicos coma psíquicos,".

Non me cansarei de repetir que nin a lei moral nin o concepto de Deus, nin ningunha relixión lle veu ao Ser Humano dende fóra senón que este, todo o leva dentro de si como en xerme".

 Enerxética psíquica e esencia do soño. (fragmentos)
C.G.Jung

Sempre me gustou, desde que exerzo. 
Non antes, porque non imaxinaba o que me agardaba. Pensaba que a investigación , a universidade era o meu destino, ata que a vida  colocou unha anaco de xiz na miña man e un grupo de adolescentes diante de min... Aí descubría a miña verdadeira vocación. 

A miña profesión é moi intensa , moi humana, esencial... 

Necesito escribir o que pasou onte na clase.

4º de Diversificación Curricular.Ámbito Sociolingüístico. Estamos  case no ecuador do curso : 

1ª Guerra Mundial, Revolución Soviética, 2ª Guerra Mundial, as vangardas artísticas, o surrealismo, Freud e Jung... Nada menos. 

A curiosidade deste grupo é infinita. Preguntan, comentan, participan, comparan coa realidade actual... en fin , un luxazo.

Como actividade de motivación, pedínlle que escribiran un soño recente. Era a primeira hora da mañá. Unha rapaza, normalmente  alegre e despreocupada , traía un xesto ríxido, serio. Comezou a escribir e de pronto rompeu a chorar. Moito. 
Conseguiu escribir o seu soño: un pesadelo terrible arredor da morte súbita da súa nai. Rematado o exercicio o seu rostro cambiara. Estaba relaxada, feliz.


Cando rematou a clase , chamou por teléfono a súa casa para comprobar que , efectivamente, fora un mal soño.

  Nada máis que comentar.

I CONCURSO INTERNACIONAL "O BERRO DE MELUSINA "

Se es poeta, esteta, anacoreta ou bolboreta, non dubides en participar. Absterse proxenetas.

Deberás respostar á pregunta : 

¿QUE SOÑAN AS SEREAS ENLATADAS?
 
A mellor resposta recibida na web de facebook O berro de Melusina obterá como premio unha serea enlatada de cola verde e , por suposto, todo o noso recoñecemento e honores.

O prazo remata o venres 31 de xaneiro.

Ánimo e participa!

Podes axudar a promocionar o concurso compartindo esta entrada.

Mecanismo

 

"Ás veces veño aquí de noite aínda que non teña que revisar os reloxos, só para mirar a cidade. Gústame imaxinar que o mundo é un enorme mecanismo. Ás máquinas nunca lles sobra nada, sabes? Sempre teñen as pezas xustas para funcionar. E entón penso que, se o mundo é un gran mecanismo, ten que haber algunha razón para que eu estea nel. E outra para que esteas ti, claro,".

 A INVENCIÓN DE HUGO CABRET - BRIAN SELZNICK

  O nome verdadeiro
"É un paxaro de verdade. Non sei como é. Xamais o vin. Só o escoitei. O paxaro-que-dá-corda póusase nunha árbore de por aquí e, pouco a pouco, vai dándolle corda ao mundo. Mentres tanto fai ric-ric. Se el non lle dese corda, o mundo non funcionaría. Pero iso ninguén o sabe. Todos, absolutamente todos, cren que é un enorme mecanismo, moito máis impoñente e complexo, o que move o mundo con man férrea. Pero non é así. A verdade é que o paxaro-que-dá-corda vai dun lugar a outro accionando o resorte que fai funcionar o mundo. É un mecanismo tan sinxelo como o dun xoguete de corda. Abonda con facer xirar unha chaveciña. Pero esa chaveciña só a pode ver o paxaro-que-dá-corda." Crónica do paxaro que dá corda ao mundo (Haruki Murakami)

EPITAFIO

 

Epitafio

Un pájaro vivía en mí.
Una flor viajaba en mi sangre.
Mi corazón era un violín.

Quise o no quise. Pero a veces
me quisieron. También a mí
me alegraban: la primavera,
las manos juntas, lo feliz.

¡Digo que el hombre debe serlo!

Aquí yace un pájaro.
Una flor.
Un violín.

Juan Gelman

 

Sobre la poesía



Habría un par de cosas que decir/
que nadie la lee mucho/
que esos nadie son pocos/
que todo el mundo está con el asunto de la crisis mundial/y

con el asunto de comer cada día/se trata
de un asunto importante / recuerdo
cuando murió de hambre el tío juan/
decía que ni se acordaba de comer y que no había problema/

pero el problema fue después/
no había plata para el cajón/
y cuando finalmente pasó el camión municipal para llevárselo
el tío juan parecía un pajarito/

los de la municipalidad lo miraron con desprecio o
desdén/murmuraban
que siempre los están molestando/
que ellos eran hombres y enterraban hombres/ y no
pajaritos como el tío juan/ especialmente

porque el tío estuvo cantando pío-pío todo el viaje hasta el
crematorio municipal/
y a ellos les pareció un irrespeto y estaban muy ofendidos/
y cuando le daban un palmetazo para que se callara la boca/
el pío-pío volaba por la cabina del camión y ellos sentía que
les hacía pío-pío en la cabeza/el

tío juan era así/le gustaba cantar/
y no veía por qué la muerte era motivo para no cantar/
entró al horno cantando pío-pío/salieron sus cenizas y piaron
un rato/
y los compañeros municipales se miraron los zapatos grises
de vergüenza/ pero

volviendo a la poesía/
los poetas ahora la pasan bastante mal/
nadie los lee mucho/esos nadie son pocos/
el oficio perdió prestigio/ para un poeta es cada día más difícil

conseguir el amor de una muchacha/
ser candidato a presidente/que algún almacenero le fíe/
que un guerrero haga hazañas para que él las cante/
que un rey le pague cada verso con tres monedas de oro/

y nadie sabe si eso ocurre porque se terminaron las
muchachas/los almaceneros/los guerreros/los reyes/
o simplemente los poetas/
o pasaron las dos cosas y es inútil
romperse la cabeza pensando en la cuestión/

lo lindo es saber que uno puede cantar pío-pío
en las más raras circunstancias/
tío juan después de muerto/yo ahora
para que me quieras/


Juan Gelman

"Es algo verdaderamente admirable, en estos tiempos mezquinos, tiempos de penuria, como los calificaba Hölderlin, preguntándose: ¿para qué poetas? ¿Qué hubiera dicho hoy, en un mundo en el que cada tres segundos y medio un niño menor de cinco años muere de enfermedades curables, de hambre, de pobreza? Me pregunto cuántos habrán fallecido desde que comencé a decir estas palabras. Pero ahí está la poesía: de pie contra la muerte". Fragmento de su discurso para el premio Cervantes 2007.