A SEREA HIPATIA

Hipatia é máis muller que serea. Vive máis na terra que no mar. Prefire as contas aos cantos, porque a Hipatia fascínanlle os números. Sabe cantos peixes hai nun banco, cantas escamas ten unha sardiña ou cantos augamares caben nunha charca.Pensa, como Pessoa , que o binomio de Newton é tan fermoso como a Venus de Milo.

É moi humana. A súa capacidade para poñerse nas escamas dos demáis non ten igual e o seu sentido da xustiza vai parello a súa paixón polos números. Gústalle a exactitude, por iso a súa frase preferida é :

" AS COUSAS COMO SON "




"Moitas veces síntome máis próximo dos matemáticos que dos meus compañeiros artistas. Todo os meus traballos son xogos . Xogos serios"
Escher



Les Luthiers - Teorema de Tales

A SEREA ISAURA

A miña amiga Isaura é unha muller-peixe.
De día non se diferencia de calquera outra muller.Entrega o seu tempo e esforzo a coidar amorosamente dos seus e a crear mundos máxicos e protectores para os que máis quere.
De noite , a Isaura sáenlle escamas e mergúllase en soidades líquidas onde habitan hipocampos, monstros mariños , peixes e vellos navíos.

Un día , contemplou unha pintura de Lugrís e observou ,con asombro, que nela estaba reflexada a súa identidade nocturna, o seu ser de serea, a súa esencia anfibia.

No cadro tamén aparecía a capela dos Santos Reis de Bueu, lugar onde Isaura reside desde hai xa moito tempo.



(Urbano Lugrís, Lenda mariña)

CAPÍTULO IX: SEREI ,SEREA, AS TÚAS MANS

Foi o deles un amor de anos,lento, intenso e tan profundo que botou raices no mar.Ceo e terra fundidos nun único ser.

Cando Man morreu atoparon este poema entre os seus escritos:


"EU SON MAN
E SEREI , SEREA, AS TÚAS MANS
SERENA A TÚA ALMA, MEU AMOR
NON TEÑAS MEDO.

OLLARTE FOI ASOLAGARME
NUN MAR DENTRO DO MAR
TEU SER E SER SEREA
E SER SEREA É CANTAR.

DEIXA VOAR A TRISTEZA NO CANTO
COMO SÓ AS SEREAS FAN.

NON TEÑAS MEDO,MEU AMOR
SEREI ,SEREA ,AS TÚAS ÁS.











madeleine peyroux - dance me to the end of love

CAPÍTULO VIII: MARUXAINA, A SEREA MUTILADA

Eramos mociñas a piques de dar ó triplo salto mortal a idade adulta. Moi amigas desde a infancia, a nosa relación era moi estreita. Nunca saíamos a unha sen a outra. Maruxaina era alegre, sempre sorría aínda que non houbera moitas razóns para facelo.Era doce, cariñosa e moi curiosa.Eu ía detrás dela porque sempre fun máis medorenta. Maruxaina non lle tiña medo a nada.Gústaballe descubrir novos espazos submarinos,seres abisais nunca antes vistos. Tamén tiña un vicio segredo: espiar ós seres humanos nas praias de Camelle.
Aquel día ,ela repetía : "Algo está a piques de suceder".
Como era moi fantasiosa non lle fixen moito caso. Demoreime observando a danza silenciosa das augamares e perdina de vista. De pronto escoitamos un ruído brutal, un estoupido infernal no medio do mar.Chamei a berros por ela e a resposta foi unha queixa case muda.Diante de min pasaron os seus brazos como peixes tráxicos.


Unha néboa vermella de seres de auga desfeitos foi o último que vin antes dun segundo estoupido.A aquela destrución ,os humanos chamábanlle PESCAR.

MÁIS DE AMORES IMPOSIBLES

EL CHICO ANCLA

Había una vez una chica
que venía de la mar.
Y había tan solo un sitio
donde ella quisiera estar.
Con un tal Paquito Serra
que tocaba en un conjunto.
Por él se iría a la tierra
y dejaría el océano.
Porque él sólo y sólo el
le había quitado la calma.
Y por eso ella quería
robarle a Paquito el alma.
Para el parto utilizaron
grúa, cincel y barrena:
el cordón umbilical
era una gruesa cadena.
Era feo y tenebroso,
duro como un cigüeñal.
No tenía la piel rosada
sino vil y gris metal.
El bebé, que suponían
los iba a juntar muy juntos,
en realidad los volvió
adustos y cejijuntos.
Aprovechando una gira,
se largó Paquito Serra.
Y a partir de ese momento
se quedó a vivir en tierra.
Con su niño (un ancla gris)
ella sola se quedó.
Él se volvió tan pesado
que con el tiempo la hundió.
Mientras se hundía hasta el fondo
sin sus sueños realizar,
eran ella sola y su hijo…
y los peces de la mar”.

( Tim Burton; La melancólica muerte de Chico Ostra)

ADEUS,CASIOPEO.REGRESA PRONTO

MARUXAINA

LENDA DA MARUXAINA

Diante do cabo de San Cibrán, no concello de Cervo, hai uns illotes chamados "Os Farallóns". Dise que alí vive unha serea chamada "A Maruxaina". Nos días de mal tempo, a Maruxaina sae dos illotes e chama os mariñeiros. Hai quen cre que sae para axudar ós mariñeiros en caso de perigo, pero tamén hai quen di ca súa intención é engaiola-los para que naufraguen.

MARUXAINA FOI A PRIMEIRA SEREA QUE EU FIXEN, HAI XA MOITOS,MOITOS ANOS...

MARUZZA, CABALIÑO E AUGAMAR

O SILENCIO DAS SEREAS

Las sirenas poseen un arma mucho más terrible que el canto: su silencio. No sucedió en realidad, pero es probable que alguien se hubiera salvado alguna vez de sus cantos, aunque nunca de su silencio.(Kafka; El silencio de las sirenas)

SEREAS : DESPEDIDA

A SEREA DE CALO

SEREAS: MARIÑA, A SEREA DE SÁLVORA

Disque hai moitos anos un gran señor coñeceu unha serea, da que se namorou. Chamoulle Mariña, casou con ela e, fermosa pero muda, só falou cando o home fixo aceno de botar o fillo ao lume e coa desesperación conseguiu botar pola boca o anaco de carne que lle impedira emitir palabras.

SEREAS : SEREA VARADA

SEREAS: PARA AS PENÉLOPES QUE QUEREN VER SEREAS

SEREAS: METAMORFOSE

ULISES E AS SEREAS