LALUNAQUESEMECETERNAMENTE. Fotografías de Manuel L.
Debuxos de Claudia.
Obras e delirios de Mónica.
Fotografías e debuxos orixinais polo tanto
NON SE PODEN UTILiZAR SEN CONSENTEMENTO DOS AUTORES.
"A imaxe é o vehículo da emoción, é a súa enerxía, e con ela facilítase o acceso á consciencia, é dicir, que toda emoción é factible de transformarse nunha imaxe. Toda imaxe conforma un acto creativo e é por iso que o inconsciente fundamenta a creatividade" C.G.Jung
“Desde el punto de vista espiritual, el viaje no es nunca la mera traslación en el espacio, sino la tensión de búsqueda y de cambio que determina el movimiento y la experiencia que se deriva del mismo”. “En consecuencia estudiar, investigar, buscar, vivir intensamente lo nuevo y profundo, son modalidades de viajar o, si se quiere, equivalentes espirituales y simbólicos del viaje”. J.E. Cirlot
"O útero do tempo (A.S.)", versión personal da Moura de Pena Furada, de Mónica
"A Deusa é unha muller bela e esvelta con nariz ganchudo, rostro cadavérico, labios vermellos como bagas de freixo, ollos abraiantemente azuis e longa cabeleira loura; transfórmase subitamente en porca, egua, cadela, raposa, burra, denociña, serpe, curuxa, loba, tigresa, serea ou bruxa repugnante. Os seus nomes e títulos son innumerables. Nos relatos de fantasmas aparece con frecuencia co nome de «A Dama Branca», e nas antigas relixións, dende as Illas Británicas ata o Cáucaso, como a «Deusa Branca». Non recordo poeta auténtico ningún, dende Homero en diante, que non rexistrase independentemente a súa experiencia dela. Poderíase dicir que a proba da visión dun poeta é a exactitude da súa descrición da Deusa Branca e da illa na que goberna. O motivo de que os pelos se encrespen, os ollos se humedezan, a garganta se contraia, a pel hormiguee e a espiña dorsal se estremeza cando se escribe ou se le un verdadeiro poema, é que un verdadeiro poema é necesariamente unha invocación da Deusa Branca, ou Musa, a Nai de Toda Vida, o antigo poder do terror e a luxuria, a araña ou a abella raíña cuxo abrazo significa a morte. "
Robert Graves; A Deusa Branca
Santa Mariña de Augasantas (Ourense)
(A cronopia facendo o parvo e transformándose en unicornia)
Pedra fermosa , con figuras de serpes.
O forno da Santa
Añadir leyenda
(O penedo da Moura)
Merlín dixo: "o auga que o ceo derrama sobre as cavidades das rochas dos
xigantes, pecha as feridas e dá a vista aos ollos doentes"
Santa Mariña de Aguas Santas, lugar mágico como ninguno. Fue
asentamiento de difrentes culturas, desde épocas protohistóricas, en el
lugar hay construcciones megalíticas, castrexas y cristianas. Todo el
lugar es un verdadero conjunto arqueológico y todo hay que decirlo, muy
poco estudiado.
La parte más antigua efectivamente es el lugar conocido como horno de la
Santa, ubicado en los sótanos de la basílica de la Ascensión, que nunca
fue terminada, tal vez por la desaparición de los Templarios del lugar.
En este sótano son de destacar dos dragones o bichas que nos remontan a
cultos órficos practicados en la más remota antiguedad en Galicia.
También llaman la atención la cantidad de losas funerarias esparcidas
por el lugar, en una de ellas tallado el árbol de la vida.
El conjunto de Santa Marina está formado por la Colegiata templaria,
situada al lado de una fuente y dice la leyenda que a ese lugar fue
llevado el cuerpo de la Santa antes de ser quemado. Desde la fachada
principal se inicia un camino aproximadamente de un 1,5 km que termina
en el Castro de Armeá. Un camino tan misterioso como el resto del conjunto.
A lo largo de él, encontramos robles sagrados al pie de rocas que se
sabe que tuvieron alguna función religiosa. Lo más llamativo del sendero
son la cantidad de agujeros o cazoletas hechos en las rocas. Algo muy
frecuente en lugares celtas, normalmente servían para recoger la sangre
de los sacrificios.A mitad del camino, exactamente en la mitad del
mismo, se encuentra la basílica con el horno. Llama la atención la
cantidad de agua que fluye por el sótano y arriba en el patio, justo
encima del horno un agujero que servía de chimenea y al lado del mismo
una pequeña pila con otra cazoleta. Parece ser que en el Templo de
Jerusalén, existía algo similar, en el horno se hacían los sacrificios
de los animales, arriba en el patio al lado de la chimenea, el sacerdote
hacía la ceromonia rodeado de pilas en las que se quemaba incienso.
Salimos de la iglesia, y seguimos el camino hasta el castro, donde hay varias fuentes sagradas.
No mes de setembro
de 2011 saltou á prensa o descubrimento dun relevo dunha muller
realizado por Antón Fernández Malde a principios dos noventa do pasado
século, achado que publicara no Anuario Brigantino no 1993 e no
que xa abría a posibilidade de que o conxunto se tratara dun santuario
no que destaca a figura dunha muller espida que mostra un
desproporcionado sexo e coñecida dende vello polos veciños co nome de A
Moura. Despois dunha primeira intervención, revelouse que non se trata
dun tema illado, senón que forma parte dun complexo santuario datado
entre os últimos séculos antes de Cristo e os primeiros da era cristiana
que nos amosa o sistema simbólico e relixioso dos pobos galaicos, antes
e durante a romanización. Ata o de agora, o coñecemento sobre estes
pobos limitábase case ás aras romanas pero non abundan as
representacións figurativas dos seus deuses nin este tipo de estruturas
arqueitectónicas. Unha das novidades é o control sobre a incidencia que a
luz solar ten no conxunto e as conexións astrais que plantexa. A figura
da Moura é probablemente unha deusa da fertilidade, ubicada nun podio,
na parte máis elevada do complexo, que se amosa con toda claridade cara
ao mediodía, en contraste co outro antropomorfo, pode que masculino, que
é máis visible cara o ocaso. Segundo Malde non é unha casualidade que a
vulva do baixorrelevo sexa irradiada polo sol na súa máxima intensidade
durante o equinoccio de primavera, momento do ano ancestralmente
celebrado por festas e rituais, nin que a estrutura xeral do santuario,
que se desenvolve nun eixo norte-sur, estea orientada ao oeste,
relacionado co mundo do Máis Alá. Detrás do podio construíuse un pequeno
habitáculo, a modo de balcón con vista ao Monte do Gato. Unha das
cuestións a dilucidar é ata cando se utilizou o recinto. O investigador
cre que xa coa cristianización consolidada continuou a ser un referente
para os habitantes do lugar. De feito, a igrexa de Santa María de Lesa, a
menos dun quilómetro, está adicada a unha mártir galaico-romana con
reminiscencias de A Moura, xa que se lle atribúe unha extraordinaria
fecundidade, ao ter parido nove fillos á vez.
In ancient tales, O friend, thy spirit dwelt;
There, from of old, thy childhood passed; and there
High expectation, high delights and deeds,
Thy fluttering heart with hope and terror moved.
And thou hast heard of yore the Blatant Beast,
And Roland's horn, and that war-scattering shout
Of all-unarmed Achilles, aegis-crowned.
And perilous lands thou sawest, sounding shores
And seas and forests drear, island and dale
And mountain dark. For thou with Tristram rod'st
Or Bedevere, in farthest Lyonesse.
Thou hadst a booth in Samarcand, whereat
Side-looking Magians trafficked; thence, by night,
An Afreet snatched thee, and with wings upbore
Beyond the Aral mount; or, hoping gain,
Thou, with a jar of money, didst embark,
For Balsorah, by sea. But chiefly thou
In that clear air took'st life: in Arcady
The haunted, land of song; and by the wells
Where most the gods frequent. There Chiron old,
In the Pelethronian antre, taught thee lore;
The plants, he taught, and by the shining stars
In forests dim to steer. There hast thou seen
Immortal Pan dance secret in a glade,
And, dancing, roll his eyes; these where they fell,
Shed glee, and through the congregated oaks
A flying horror winged; while all the earth
To the god's pregnant footing thrilled within.
Or whiles, besides the sobbing stream, he breathed,
In his clutched pipe, unformed and wizard strains,
Divine yet brutal; wich the forest heard,
And thou, with awe; and far upon the plain
The unthinking ploughman started and gave ear.
Now things there are that, upon him who sees,
A strong vocation lay; and strains there are
That whoso hears shall hear for evermore.
For everymore thou hear'st immortal Pan
And those melodious godheads, ever young
And ever quiring, on the mountains old,
What was this earth, child of the gods, to thee?
Forth from thy dreamland thou, a dreamer, cam'st,
And in thine ears the olden music rang,
And in thy mind the doings of the dead,
And those heroic ages long forgot.
To a so fallen earth, alas! too late.
Alas! in evil days, thy steps return,
To list at noon for nightingales, to grow
A dweller on the beach till Argo come
That came long since, a lingerer by the pool
Where that desired angel bathes no more.
As when the Indian to Dakota comes,
Or farthest Idaho, and where he dwelt,
He with his clan, a humming city finds;
Thereon awhile, amazed, he stares, and then
To right and leftward, like a questing dog,
Seeks first the ancestral altars, then the hearth
Long cold with rains, and where old terror lodged,
And where the dead. So thee undying Hope,
With all her pack, hunts screaming through the years:
Here, there, thou fleeest; but not here nor there
The pleasant gods abide, the glory dwells.
That, that was not Apollo, not the god.
This was not Venus, though she Venus seemed
A moment. And though fair you river move.
She, all the way, from disenchanted fount
To seas unhallowed runs; the gods forsook
Long since her trembling rushes; from her plains
Disconsolate, long since adventure fled;
And now although the inviting river flows,
And every poplared cape, and every bend
Or willowy islet, win upon thy soul
And to thy hopeful shallop whisper speed;
Yet hope not thou at all; hope is no more;
And O, long since the golden groves are dead,
The faery cities vanished from the land!
R. L. Stevenson ; De vuelta al mar, Traducc. de Javier Marías, Hiperión
"Cosas hay que dejan , en aquel que las ve una fuerte vocación, y asimismo hay sonidos que aquel que los escuche seguirá oyendo siempre. Tú oyes por siempre al inmortal Pan y a aquellas melodiosas deidades, jovenes eternamente y que en coro eterno cantan, en los montes de la antigüedad."
PASOU O TEMPO , E A ÁRBORE DE CARTÓN PEDRA
CONVERTEUSE NA MULLER-ÁRBORE,
DEUSA DO TEMPLO DA POESÍA, A CREATIVIDADE E O
AMOR LUMINOSO . A sombras aínda tardarían en chegar.
De árbore á árbore, como os esquíos.
"Bandeira-Libélula" de Marian
O TEMPO SEGUÍA PASANDO e a árbore de cartón mudaba, como un Pinocho, nunha fermosa, madura e robusta árbore real.
Pero a árbore real tamén morreu e, con el , as cidades encantadas. E colorín colorado, este conto xa está rematado.
" Y aunque hermoso aquel río avance,
de manantial desencantado a mares que no son sagrado
discurre entero su cauce; los dioses abandonaron
sus juncos temblorosos hace tiempo; de sus llanuras
desconsoladas, la aventura huyó hace tiempo;
y ahora, aunque seductor fluya el río,
y cada cabo con álamos, cada meandro
o islote de sauces gane para si a tu alma
y velocidad susurre a tu chalupa esperanzada;
aún así no esperes nada; la esperanza ya no existe;
¡y hace tiempo que están muertas las arboledas áureas,
que del mundo se esfumaron las ciudades encantadas!
"Recorda que cada tic-tac é un segundo da vida que pasa e non se repite. Hai nela tanta intensidade, tanto interese que só é o problema de sabela vivir. Que cada un a resolva como poida." (Frida Kahlo)