"A imaxe é o vehículo da emoción, é a súa enerxía, e con ela facilítase o acceso á consciencia, é dicir, que toda emoción é factible de transformarse nunha imaxe. Toda imaxe conforma un acto creativo e é por iso que o inconsciente fundamenta a creatividade"
C.G.Jung

“Desde el punto de vista espiritual, el viaje no es nunca la mera traslación en el espacio, sino la tensión de búsqueda y de cambio que determina el movimiento y la experiencia que se deriva del mismo”.
“En consecuencia
estudiar, investigar, buscar, vivir intensamente lo nuevo y profundo, son modalidades de viajar o, si se quiere, equivalentes espirituales y simbólicos del viaje”.
J.E. Cirlot

martes, 10 de abril de 2012

EU SON A SEREA E O TRITÓN

Hoxe pola mañá cedo, mentres conducía ao meu traballo, escoitei en Radio 3 este poema da recentemente falecida, Adrianne Rich. Gustoume tanto que aquí volo traio. Un poema esencial sobre a busca da identidade.







Después de haber leído el libro de los mitos,

y cargado la cámara,

y comprobado el filo del cuchillo,

me pongo

la armadura de goma negra

las absurdas aletas

la incómoda y solemne mascarilla.

Tengo que hacerlo

no como Cousteau con su

diligente equipo

a bordo del velero inundado de sol

sino aquí, sola.

Hay una escalera.

La escalera está siempre ahí

colgando inocentemente

de un costado del velero.

Sabemos para qué sirve,

nosotros que la hemos usado.

Si no

sería un resto flotante en el mar

una parte cualquiera del equipo.

Desciendo.

Peldaño tras peldaño y todavía

el oxígeno introduce en mí

la luz azul

los puros átomos

de nuestro aire humano.

Desciendo.

Las aletas me entorpecen,

bajo por la escalera arrastrándome como un insecto

y no hay nadie

que me diga cuándo comienza

el océano.

Al principio el aire es azul y luego

es más azul y luego verde y luego

negro estoy desmayándome pero

mi mascarilla es potente

me bombea la sangre con fuerza

el mar es otra cosa

el mar no es cuestión de poder

tengo que aprender sola

a girar el cuerpo sin esfuerzo

en el profundo elemento.

Y ahora: es fácil olvidar

a qué vine

entre los muchos que siempre

han vivido aquí

agitando sus abanicos festoneados

entre los arrecifes

y además

aquí abajo se respira distinto.

Vine a explorar el naufragio.

Las palabras son intenciones.

Las palabras son mapas.

Vine a ver el daño causado

y los tesoros que perduran.

Paso la luz de mi linterna

lentamente por el costado

de algo más duradero

que los peces o las algas

la razón por la que vine:

el naufragio y no la historia del naufragio

el objeto en sí mismo y no el mito

el rostro ahogado que mira siempre fijamente

al sol

la prueba del daño

convertida por la sal y el vaivén en esta raída belleza

las cuadernas del desastre

que protestan curvadas

entre los indecisos visitantes.

Este es el lugar.

Y aquí estoy yo, la sirena con cabello oscuro

en ondas negras, el tritón con su armadura

Circundamos silenciosamente

el naufragio

buceamos hacia la bodega.

Yo soy ella: yo soy él

cuyo rostro ahogado duerme con ojos abiertos

cuyo pecho aún soporta la fatiga

cuya carga bermeja de plata, de cobre, yace

en la oscuridad de los barriles

mal sujetos y abandonados al deterioro

somos los instrumentos semidestruidos

que una vez mantuvieron un rumbo

la bitácora corroída por el agua

la brújula bloqueada

Somos, soy, eres

por cobardía o por coraje

el ser que descubre nuestra ruta

hasta esta escena

llevando un cuchillo, una cámara

un libro de mitos

en el cual

nuestros nombres no aparecen.

Adrianne Rich

(Poeta norteamericana nacida en Baltimore en 1929.
Fue educada en Radcliffe College donde obtuvo el título de Bachelor of Arts en 1951. Intelectual y activista lesbiana, vivió sucesivamente en Cambridge, Massachusetts, y de 1961 a 1962 en los Países Bajos, aprovechando una beca Guggenheim. Radicada desde 1966 en Nueva York, participó en movimientos feministas y publicó "Necessities of Life", seguido entre otros de "Selected Poems" en 1967, Leaflets" en 1969, "Time’s Power" en 1989, "Midnight Salvage" en 1999 y "Arts of the Possible" en 2001.
Entre los numerosos premios obtenidos, sobresalen el National Institute of Arts and Letters en 1959, Shelley Memorial Award en 1971, National Book Award en 1974 y American Academy of Arts and Sciences en 1991. Fue Doctor Honoris Causa por Smith College y por las Universidades de Brandeis, Harvard y City College of New York.
Residió en California desde 1984, hasta su muerte en marzo de 2012.
amediavoz.com)

jueves, 5 de abril de 2012

LUZ DO SUR

Transforma o teu corpo enteiro
en visión, faite mirada.

Rûmi




























Granada: Albaicín, La Alhambra, Generalife, abril 2012.

jueves, 29 de marzo de 2012

PEIXE DOURADO


Paul Klee; Peixe dourado











"Una vez Einstein dijo que si una teoría no se le puede explicar a un niño, probablemente la teoría no valía la pena. Con esto, yo creo que se refería a que las grandes teorías no sólo son una masa de ecuaciones, sino que están basadas en simples principios físicos e imágenes que incluso un niño puede entender. Por eso su teoría está llena de imágenes, como cohetes, trenes, ascensores, incluso carruseles, que los niños pueden asimilar. De ahí que cuando yo trato de explicar el hiperespacio o la teoría de las cuerdas a los niños, uso analogías que ellos pueden comprender que resuman la esencia de la teoría física.

Por ejemplo, cuando explico el hiperespacio, menciono que de niño yo solía mirar durante horas el Jardín Japonés del Té, observando los peces carpa nadando bajo las hojas de nenúfar, viviendo en un mundo de dos dimensiones. Sus ojos apuntan al lado, y sólo pueden visualizar 2 dimensiones. Cualquier pez carpa científico se burlaría de la noción de una tercera dimensión, ya que el universo sólo sería lo que puede medirse, y el universo sólo sería el estanque. Entonces me imaginé que agarraba a este pez científico, y lo elevaba al hiperespacio, la tercera dimensión. ¿Qué vería? Vería seres moviéndose sin aletas. Una nueva ley de la física. Seres respirando sin agua. Una nueva ley de la biología. Bueno, hoy, muchos físicos sienten que nosotros somos peces viviendo en 3 dimensiones, sin conciencia de que puede haber hasta 11 dimensiones en nuestro verdadero “universo.""


Michio Kaku


David Lynch & John Neff - Go Get Some











lunes, 26 de marzo de 2012

LILITH











Lilith, boceto en barro para escultura (versión libérrima)
¡Pero que Lilith máis panoli me saiu, por Deus! Non se pode ser máis pánfila.
Esta feiticeira alada da noite non semella nin voluble , nin perversa senon libre e inocente, como Lilith!)





O RETORNO DE LILITH

Eu son Lilith, a deusa de dúas noites que volve do seu exilio.

Son Lilith, a muller destino. Ningún macho escapa á miña sorte e ningún macho quixera escapar.

Son as dúas lúas Lilith.
A negra non está completa senón pola branca, xa que a miña pureza é a faísca do desenfreo e a miña abstinencia, o inicio do posible.
Son a muller-paraíso que caeu do paraíso, e son a caída-paraíso.

Son a virxe, rostro invisible da desvergonza, a nai-amante e a muller-home. A noite, pois son o día; a costa dereita, pois son a esquerda; e o Sur, pois son o Norte.

Son a muller festín e os convidados ao festín.
Chámanme a feiticeira alada da noite, a deusa da tentación e do desexo.
Nomeáronme patroa do pracer gratuíto e da masturbación e liberáronas da condición de nai para que sexa o destino inmortal.

Son Lilith, a dos brancos seos. Irresistible é o meu encanto, pois os meus cabelos son negros e longos e de mel son os meus ollos. A lenda conta que fun creada da terra para ser a primeira muller de Adán, pero non me sometín.

Son Lilith que retorna do calabozo do esquecemento branco, leoa do señor e deusa de dúas noites.
Eu reúno aquilo que non pode ser reunido na miña copa e béboo xa que son a sacerdotisa e o templo.
Esgoto toda embriaguez para que non se pense que me podo saciar.
Fágome o amor e reprodúzome para crear un pobo da miña liñaxe, xa que mato os meus amantes para dar paso aos que aínda non me coñeceron.

Son Lilith, a muller selva.
Non souben de espera desexable, pero si de leóns e de especies puras de monstros. Fecundo todos os meus flancos para fabricar o conto.
Reúno as voces nas miñas entrañas para que se complete o número de escravos.
Devoro o meu corpo para que non se me diga famélica e bebo a miña auga para nunca sufrir de sede.
As miñas trenzas son longas para o inverno e as miñas maletas non teñen cuberta.
Nada me satisfai nin me sacia e aquí estou de regreso para ser a raíña dos extraviados no mundo.

Son a gardiá do pozo e o reencontro dos opostos.
Os bicos sobre o meu corpo son as feridas daqueles que trataron.
Dende a frauta das coxas ascende o meu canto, e dende o meu canto a maldición expándese en auga sobre a terra.

Son Lilith, a leoa sedutora.
A man de cada servente, a ventá de cada virxe.
O anxo da caída e da conciencia do sono lixeiro.
Filla de Dalila, de María Magdalena e das sete fadas.
Non hai antídoto contra a miña maldición.
Pola miña luxuria elévanse as montañas e ábrense os ríos.
Regreso para penetrar cos meus fluxos o veo do pudor e para limpar as feridas da falta co aroma do desenfreo.

Dende a frauta das coxas ascende o meu canto
e pola miña luxuria ábrense os ríos.
Como podería non haber mareas
cada vez que entre os meus labios verticais brilla un sorriso?

Porque son a primeira e a última
A cortesá virxe
O cobizado temor
A adorada repudiada
E a reunión nua,
Porque son a maldición do que antecede,
O pecado desapareceu dos desertos cando abandonei a Adán.
El equivocouse por completo, esnaquizou a súa perfección.
Fíxeno descender a terra, e para el iluminei a flor da figueira.

Son Lilith, o segredo dos dedos que insisten.
Perforo o sendeiro, divulgo os sonos, destrúo cidades de homes co meu diluvio. Non reúno dous de cada especie para a miña arca. Máis ben transfórmoos a todos para que o sexo se purifique de toda pureza.

Eu, versículo da mazá, os libros escribíronme aínda que vostedes non me lesen. O pracer desenfreado, a esposa rebelde, a realización da luxuria que conduce á ruína total. Na loucura entreábrese a miña vestimenta. Os que me escoitan merecen a morte e os que non me escoitan morrerán de despeito.

Non son remisa nin a egua dócil,
son o estremecemento da primeira tentación.

Non son remisa nin a egua dócil,
Son o esvaecemento do último pesar.

Eu, Lilith, o anxo desvergonzado. A primeira egua de Adán e a corruptora de Satán. O imaxinario do sexo reprimido e o seu máis alto berro.

Tímida, pois son a ninfa do volcán; celosa, pois a doce obsesión do vicio. O primeiro paraíso non me puido soportar. E botáronme del para que semente a discordia sobre a terra, para que dirixa nos leitos os asuntos dos que a min se someten.

Son Lilith, o destino dos coñecedores e a deusa de dúas noites. A unión do sono e da vixilia. Eu, a poeta feto, perdéndome gañei a miña vida. Regreso do meu exilio para ser a esposa dos sete días e as cinzas de mañá.

Eu a leoa sedutora regreso para cubrir de vergoña ás submisas e reinar sobre a terra. Regreso para sandar a costela de Adán e liberar cada home da súa Eva.

Eu son Lilith
E volvo do meu exilio
Para herdar a morte da nai que criei.




Joumana Hadda

In memoriam



Hai uns meses, despois dun temporal, vin unha balea morta e varada nunha praia preto a onde vivo. Cando cheguei, unha brigada de homes procedía a descortizala para transportala nun tractor lonxe da praia. O cheiro a morte era insoportable.
Quedei abraiada por esa hipérbole biolóxica, por esa enorme masa de vida xacente na area. E decateime da miña insignificancia. Compartimos mundo con este ser prodixioso e aínda seguimos pensando que somos o centro do universo. Pregúntome como nos verán elas a nós.


Una ballena ve a los hombres
Antonio Tabucchi


..... Siempre muy ajetreados, y con largas extremidades que agitan con frecuencia. Y son muy poco redondos, sin la majestuosidad de las formas consumadas y suficientes, y con una minúscula cabeza móvil en la que parece concentrarse toda su extraña vida. Llegan deslizándose sobre el mar, pero no nadando, como si fueran pájaros, e infieren la muerte con fragilidad y grácil ferocidad. Permanecen largo rato en silencio, pero luego gritan entre ellos con repentina furia, con un galimatías de sonidos que apenas varían y que carecen de la perfección de nuestros sonidos esenciales: reclamo, amor, llanto de duelo. Y qué penoso debe de resultarles amarse: e híspido, casi brusco, inmediato, sin una mullida capa de grasa, favorecido por su naturaleza filiforme que no prevé la heroica dificultad de la unión ni los tiernos esfuerzos para conseguirla.

..... No les gusta el agua, y la temen, y no se entiende por qué vienen tan a menudo. También ellos van en bancos, pero no llevan hembras, y se adivina que están en otra parte, pero son siempre invisibles. A veces cantan, pero sólo para ellos, y su canto no es un reclamo sino una forma de lamento desgarrador. Enseguida se cansan, y cuando cae la noche se reclinan sobre las pequeñas islas que les transportan y tal vez se duermen o contemplan la luna. Se alejan deslizándose en silencio y es evidente que están tristes.

Del Libro de Antonio Tabucchi, Dama de Porto Pim (Editorial Anagrama, Barcelona, 1984, págs. 85-86)


Sonidos de la Naturaleza - Ballenas y Delfines






jueves, 22 de marzo de 2012

EL ALMIRANTE





Fotografías de Manuel Lestón






Carlos Nuñez - BSO Mar Adentro