"A imaxe é o vehículo da emoción, é a súa enerxía, e con ela facilítase o acceso á consciencia, é dicir, que toda emoción é factible de transformarse nunha imaxe. Toda imaxe conforma un acto creativo e é por iso que o inconsciente fundamenta a creatividade"
C.G.Jung

“Desde el punto de vista espiritual, el viaje no es nunca la mera traslación en el espacio, sino la tensión de búsqueda y de cambio que determina el movimiento y la experiencia que se deriva del mismo”.
“En consecuencia
estudiar, investigar, buscar, vivir intensamente lo nuevo y profundo, son modalidades de viajar o, si se quiere, equivalentes espirituales y simbólicos del viaje”.
J.E. Cirlot

viernes, 15 de julio de 2011

DELFÍN AL PRINCIPIO

¿What is death like?
















"De pronto, Leonora se encuentra frenta a unos delfines que salen del agua y atraviesan el aire ante otros espectadores imantados. Cruzan el estanque como flechas. Vienen hacia ella. Saltan en contra del cielo azul y, durante unos segundos, el sol se refleja en sus lomos, expande sus rayos, que la salpican como los delfines al clavarse, para reaparecer de nuevo y sonreír con su nariz de pato. Leonora les devuelve la sonrisa. Ellos le rinden homenaje: qué audaz has sido, Leonora, qué grandes tus batallas. Los delfines dan una vuelta y otra a a la velocidad del rayo. Sus pequeñas aletas son también alas.

Pepita, con una sonrisa de oreja a oreja, asegura que los delfines le hablan a quien sabe entenderlos:

- Yo sí escucho a los animales, es un don que me acompaña desde niña- replica.

Los delfines asienten con la cabeza como si respondieran a un examinador. Luego juegan a las escondidas. Encantada, tiende la mano hacia uno de los lomos plateados.

- La soledad les provoca la muerte-informa Pepita.

-Entonces se me parecen- Leonora repite, como para convencerse a sí misma-: La soledad los mata . (...)"




"Leonora acaricia por última vez el lomo resbaloso. El delfín saca la cabeza para decirle que se parece a Alicia, a la Diosa Blanca, a la hija del Minotauro, a la Osa Mayor, a Penélope, a Dulcinea, a Beatrice y al amor que mueve el cielo y las estrellas (...).

- ¿Me voy a morir?
- Vives la muerte de los animales, eres como ellos.
- ¿Entonves no voy a morir?
- ¡Claro que no ! Recuerda la frase que te repetías cuando se llevaron a Max: "No estoy destinada a morir". Vas a entrar a un pasaje oscuro del que saldrás transfigurada.
- ¡Dime cómo hago para salir!- desconfía Leonora.
- Échale ganas para llegar a la otra orilla, como Caer."

Lenora ; Elena Poniatowska







Keith Jarrett - G.I.Gurdjieff: Hymn To The Endless Creator






jueves, 14 de julio de 2011

L´AMOUR FOU: Max e Leonora

O AMOR É UN PEIXE DOURADO ?

"La novia del viento es una planta sin raíces castigada por el aire y a la que todos pisotean o rompen. El pueblo la llama la novia del viento para burlarse e ella y Jules Michelet afirma que esa planta agitada por la corriente goza de un privilegio: aún en los peores torbellinos, florece."

"-"Papá, no me importa si me arrugo antes de cumplir los veinte, lo que quiero es ir al estanque cuando se me antoje, hablar con el pez grande y subirme a los árboles como los hombres "


Leonora ; Elena Poniatowska



"El fuego arde en las entrañas de Leonora, nunca ha experimentado algo semejante:
-¿Es esto el amor?
Max le responde que el amor nace del deseo por alguien y que Nietzsche dijo:
- "Cuando amamos tendemos a ponerle al objeto amado todas las perfecciones."
- ¿Y qué pasa si descubrimos su imperfección?
- Viene el desamor.
"

Leonora ; Elena Poniatowska



O home-paxaro con ollos como peixes azuis.




A muller egua




Leonora pintada por Max Ernst



"Max la pintó en una jungla en St. Martin d´Ardèche y cuando vio la tela terminada sintió miedo : "Tus lianas y ramajes van a devorarme.""
Leonora ; Elena Poniatowska

Max Ernst pintado por Leonora



" También en St.Martin d´Ardeche la vida giraba en torno a él. Cuando lo pinté como el pájaro superior, con su capa emplumada, sentí el mismo escalofrío que ahora; pensé que él podía acabar conmigo."

Leonora ; Elena Poniatowska

A súa casa de St. Martin d´Ardèche






Algunhas obras de Max Ernst:







"Quiero mantener viva mi alma y si no lo intento, me habré perdido. Tengo algo especial adentro, mi materia quizá se disuelva o a lo mejor me quemo hasta volverme vapor o me enfrío como un hielo que quema- porque los extremos se tocan y el hielo quema tanto como la lumbre-; pero si sigo aquí, en Nueva York, Max, sólo seré tu proyección."
Leonora ; Elena Poniatowska


Glen Hansard y Marketa Irglova - Falling Slowly







martes, 12 de julio de 2011

ATRAPANDO PEIXES DOURADOS

"Las ideas son como peces.
Si quieres pescar pececitos, puedes permanecer en aguas poco profundas. Pero si quieres pescar un gran pez dorado, tienes que adentrarte en aguas más profundas.
En las profundidades, los peces son más poderosos y puros. Son enormes y abstractos. Y muy bellos.
Yo busco un tipo particular de pez importante para mí, uno que pueda tra- ducirse al cine. Pero allá abajo nadan toda clase de peces. Hay peces para los negocios, peces para el deporte. Hay peces para todo.
Todo, cualquier cosa, surge del nivel más profundo. La física moderna deno- mina a ese nivel campo unificado. Cuanto más se expande la conciencia, más se profundiza hacia dicha fuente y mayor es el pez que puede pescarse.
Los treinta y tres años que llevo practicando la meditación trascendental han sido clave para mi trabajo en el cine y la pintura y en todos los aspectos de la vida. Han sido un modo de zambullirme más a fondo en busca del gran pez."

Introducción a "Atrapando al pez dorado" de David Lynch













La Verdad conserva la fragante Tierra y moja el agua de vida.

La Verdad hace arder el fuego y moverse el aire, hace brillar el sol y crecer la vida.

Detrás de todo se esconde una verdad oculta. Encuéntrala y vencerás.
Ramayana


"Sé fiel a ti mismo. Que resuene tu voz, no permitas que nadie la manipule. Nunca rechaces una buena idea, pero nunca admitas una mala. Y medita. Es muy importante experimentar ese Yo, esa conciencia pura." "Atrapando al pez dorado" de David Lynch




Piazzolla - Tango - Astor Piazzolla - Historia Del Tango - Flauta Y Guitarra - Caf 1930






lunes, 11 de julio de 2011

The Secrets Of The Life Tree




El árbol


El árbol jamás duerme.
Dura pierna de roble, a veces tan desnuda quiere un sol
muy oscuro.
Es un muslo piafante que un momento se para,
mientras todo el horizonte se retira con miedo.

Un árbol es un muslo que en la tierra se yergue como
la erecta vida.
No quiere ser ni blanco ni rosado,
y es verde, verde seimpre como los duros ojos.

Rodilla inmensa donde los besos no imitarán jamás falsas hormigas.
Donde la luna no pretenderá ser un sutil encaje.
Porque la espuma que una noche osara hasta rozarlo
a la mañana es roca, dura roca sin musgo.

Venas donde a veces los labios que las besan
sienten el brío del acero que cumple,
sienten ese calor que hace la sangre brillante
cuando escapa apretada entre los sabios músculos.

Sí. Una flor quiere a veces ser un brazo potente.
Pero nunca veréis que un árbol quiera ser otra cosa.
Un corazón de un hombre a veces resuena golpeando.
Pero un árbol es sabio, y plantado domina.

Todo un cielo o un rubor sobre sus ramas descansa.
Cestos de pájaros niños no osan colgar de sus yemas.
Y la tierra está quieta toda ante vuestros ojos;
pero yo sé que ella se alzaría como un mar por tocarle.

En lo sumo, gigante, sintiendo las estrellas todas rizadas
sin un viento,
resonando misteriosamente sin ningún viento dorado,
un árbol vive y puede pero no clama nunca,
ni a los hombres mortales arroja nunca su sombra.

Vicente Aleixandre












David Lynch - The Secrets Of The Life Tree






viernes, 8 de julio de 2011

...que van a dar a la mar.










(Coto de Chelo, Betanzos)

SON LOS RÍOS

Somos el tiempo. Somos la famosa
parábola de Heráclito el Oscuro.
Somos el agua, no el diamante duro,
la que se pierde, no la que reposa.

Somos el río y somos aquel griego
que se mira en el río. Su reflejo
cambia en el agua del cambiante espejo,
en el cristal que cambia como el fuego.

Somos el vano río prefijado,
rumbo a su mar. La sombra lo ha cercado.
Todo nos dijo adiós, todo se aleja.

La memoria no acuña su moneda.
Y sin embargo hay algo que se queda
y sin embargo hay algo que se queja.



Egberto Gismonti - Meninas






miércoles, 6 de julio de 2011

"SE NON VAS DE MORTO , VAS DE VIVO". RELATO DUNHA VIAXE MÁXICA.








Con ésta xa é a terceira vez que , VIVOS, visitamos San Andrés de Teixido. A lenda di que se non vas de vivo, irás tres veces de morto, convertida a túa alma en serpe, anfibio ou insecto , por iso hai que ter coidado e non pisar a ningún deste seres porque son almas peregrinas.
Ollo tamén coas pedras. Igualmente poden ser ás ánimas de aqueles que non foron en vida.





De entre tódalas veces esta foi a visita máis ... inquietante. Non encontro outro adxectivo mellor para describila. Vai ser difícil explicar con palabras o que sentimos alí.
Para quen non a coñeza é unha paraxe cunha forza sobrenatural, unha sorte de lanzadeira das ánimas cara o alén, máis ala do mar, a Avalón, a illa celta dos mortos que acollía a alma inmortal dos benaventurados.
Avalón, "illa das mazás".
Curiosamente, en Galicia ás mazás silvestres chamáselle "avelurios".



A luz era intensa. O vento soplaba con moita forza.
Ao baixar ao pobo só se escoitaba o tintinear das baratixas nas pequenas tendas de recordos para turistas.





Entramos na igrexa e reparamos con atención no retablo do altar maior. Resultaba case arrepiante . As figuras desacougaban e o cúmulo de obxectos inverosímiles,imaxes, velas e exvotos, acentuaban aínda máis o desasosego.










Enerxías telúricas impregnaban todo o entorno , como si un fluído de forzas descoñecidas invadiran o lugar, tamén os acantilados que rodean San Andrés. Todo parecía estar inmerso nunha atmosfera de poder inusitado.







E como tódolos peregrinos, baixamos á fonte da vida e a morte, a fonte miragreira dos tres caños.
E alí recordei a meu pai.
A última vez viñemos con él. Estaba aínda convalecente dunha operación pola enfermidade que ,tres anos despois, o arrancaría de nós para sempre. A súa ausencia fíxose alí aínda máis presente , no espazo valeiro do lugar onde descansara na súa única e última visita a San Andrés.







Isto sentimos alí, pero aínda algo máis nos agardaba a noite de regreso a casa. E iso só se pode narrar baixo "A árbore protectora dos amigos", ou nunha noite de inverno arredor do lume.




Erik Satie - Gnossienne Nº 1