LALUNAQUESEMECETERNAMENTE. Fotografías de Manuel L.
Debuxos de Claudia.
Obras e delirios de Mónica.
Fotografías e debuxos orixinais polo tanto
NON SE PODEN UTILiZAR SEN CONSENTEMENTO DOS AUTORES.
"A imaxe é o vehículo da emoción, é a súa enerxía, e con ela facilítase o acceso á consciencia, é dicir, que toda emoción é factible de transformarse nunha imaxe. Toda imaxe conforma un acto creativo e é por iso que o inconsciente fundamenta a creatividade" C.G.Jung
“Desde el punto de vista espiritual, el viaje no es nunca la mera traslación en el espacio, sino la tensión de búsqueda y de cambio que determina el movimiento y la experiencia que se deriva del mismo”. “En consecuencia estudiar, investigar, buscar, vivir intensamente lo nuevo y profundo, son modalidades de viajar o, si se quiere, equivalentes espirituales y simbólicos del viaje”. J.E. Cirlot
Co teu permiso de novo , collo prestado o teu fermoso poema e a túa suxerente e tamén fermosa fotografía.
Salgo a la calle: Llueve, plásticos abandonados giran sobre el suelo húmedo mientras el viento enrosca su ulular en los oídos - a un lado, nerviosas, las flores danzan en el parterre - ¿ Qué es y dónde está esto que soy?,me pregunto. ¿Se expandió hasta aquí el remoto Big Bang? ¿Me contenía, en potencia, su estallido?... la noche es negra y húmeda y en el suelo resbala la luz de las farolas; agudamente consciente camino sobre este instante que acarrea el infinito, más no me paro, ¿cómo podría no seguir este camino hacia lo oscuro?.
Detrás,el viento agita un letrero luminoso que lanza.como yo, vacuos reclamos a la nada negra de la noche.
Perseo, co teu permiso, encabezo esta entrada co teu demoledor comentario:
"El Roto, siempre genial, se sobrepasa a si mismo con esta agudísima viñeta.
¿Queríais filosofía, política, acercaros a la real condición humana resumida en apenas nada y accesible a todo el mundo?
Pues ahí la tenéis, como un bofetón capaz de despertar al más dormido,... si quiere despertar.
El Roto, descose y desgarra los hilos del discurso oficial, que como una red nos atrapa con sus mentiras interesadas acerca de lo que es real y lo que no. En este mundo, cada vez más parecido al de 1984, la gente vive la esquizofrenia entre la realidad y la mentira oficial (guerras monstruosas -Irak, Afganistan_ para llevar o defender la "paz", teorías oficiales del 11-S versus hechos duros - contrastados- que la desmienten clamorosamente, silencios y tergiversaciones en los medios de información, manipulaciones globales como la gripe A y su falaz pandemia y un inacabable etcétera en el que "la cultura oficial" nos sumerge como en una sopa donde somos cocinados hasta que nuestra psiquis esta totalmente empapada de su discurso falaz".
Pues lo siento mucho, pero yo no tengo nada clara la huelga de mañana. De hecho, estoy tan confundida que no sé si me alegrará que triunfe o que fracase. Y, para peor, tengo la sospecha de que al Gobierno y a los sindicatos les pasa lo mismo. Unos quieren que fracase pero, ¡ay!, no del todo. Los otros quieren que triunfe pero no demasiado (ya lo decía ayer José María Ridao en este periódico en un gran artículo). Puede que sea una bruta, pero el problema es que no me los creo. Ni a los unos ni a los otros.
Lo único verdadero, de una autenticidad tan sólida y pesada como el plomo, es la desastrosa situación económica, social y laboral de este país. Los comercios arruinados, las pequeñas tiendas cerradas brotando por las calles como setas. La creciente muchedumbre de parados, con todo lo que eso implica: hipotecas impagadas, casas perdidas, parejas que no pueden separarse aunque quieran hacerlo, familias que tienen que volver a trasladarse con sus padres o padres dependientes que hay que traerse a casa. Y toda esa sensación de inadecuación, de fracaso personal, de trampa sin salida e incluso de pánico que proporciona el desempleo prolongado. Por no hablar del vapuleo moral de los que sí trabajan, que, angustiados por la crisis, soportan sueldos miserables, condiciones feroces y recortes de todo tipo.
Porque es cierto que esta catástrofe económica la está pagando la gente de a pie. Y qué buena es la gente de a pie de este país: se está apretando el cinturón estoicamente. O quizá aterradamente, es decir, movidos por el pavor. El miedo nos nubla las entendederas. También a los sindicatos, también al Gobierno. ¿Sirve la reforma laboral para salir de la crisis? Ni el Gobierno se lo cree. Hacer huelga mañana, ¿será positivo o negativo? Ni los sindicatos lo saben. Sensación de barco a la deriva.
Saludos. El País, 28 de setembro de 2010
Falando de Augusto Monterroso, (e aproveitando que o Pisuerga pasa por Valladolid) móstrovos a continuación unha animación moi rudimentaria que fixemos no meu insti. A Cronopia pequena é a autora das figuras de plastilina.
"Yo soñé con esa música. Y fue un sueño con serpientes; había serpientes en el sueño. Recuerdo que me desperté de madrugada. Y tenía una grabadora al lado de la cama. La guitarra también. Y toqué un pedazo de la música que había escuchado en el sueño. Y al día siguiente cuando me DESPERTÉ, escuché la música y la canción terminé. ( Silvio Rodríguez 2006, entrevista)."
Escribo coa doce pegada que Natalia Carossi e Xavier Mugardos imprimiron en todos nos a noite pasada . Foi, como xa é costume no Brisas, un concerto delicioso. Incrible a voz de Natalia e virtuoso o acompañamento de Xavier á guitarra.
A versión de "Eu sem você" deixounos sen palabras. Elevounos ata a lúa , por iso nada mellor que esta foto de Manuel e o Imaxinantes da "Excursión a lúa de Italo Calvino" para ilustrar este momento.
Fotografía de Manuel L.: Escuma da lúa namorada
"Para você, porque eu sem você som um barco sem mar e um campo sem flor. Sem você, meu amor, eu não sou ninguem"
Non será a última vez que adornemos este caderno con estas pequenas xoias de IMAXINANTES.Son pezas breves, delicadas e ben fermosas.
Merecen ter un lugar de honor neste espazo.
Ésta,en particular,fainos reflexionar sobre o feito de que a realidade comunícase con nós a través dunha linguaxe propia , feita de sincronicidades, soños, símbolos, intuicións ou visións. Esta percepción dilata e enriquece o noso sentido do que consideramos real e devolve a nosa vida unha dimensión máxica e poética.
No te rindas, aún estás a tiempo de alcanzar y comenzar de nuevo, Aceptar tus sombras, Enterrar tus miedos, Liberar el lastre, Retomar el vuelo. No te rindas que la vida es eso, Continuar el viaje, Perseguir tus sueños, Destrabar el tiempo, Correr los escombros Y destapar el cielo. No te rindas, por favor no cedas, Aunque el frío queme, Aunque el miedo muerda, Aunque el sol se esconda, Y se calle el viento, Aún hay fuego en tu alma Aún hay vida en tus sueños. Porque la vida es tuya y tuyo también el deseo porque lo has querido y porque te quiero Porque existe el vino y el amor, es cierto. Porque no hay heridas que no cure el tiempo. Abrir las puertas, Quitar los cerrojos, Abandonar las murallas que te protegieron. Vivir la vida y aceptar el reto, Recuperar la risa, Ensayar el canto, Bajar la guardia y extender las manos Desplegar las alas e intentar de nuevo, Celebrar la vida y retomar los cielos. No te rindas, por favor no cedas, Aunque el frío queme, Aunque el miedo muerda, Aunque el sol se ponga y se calle el viento, Aún hay fuego en tu alma, Aún hay vida en tus sueños Porque cada día es un comienzo nuevo. Porque ésta es la hora y el mejor momento. Porque no estás solo, porque Yo te quiero.
Claudia e as súas amigas Carlota e Berta, tiveron un SOÑO, UN SOÑO DE VERÁN. Con moita ilusión, ganas e esforzo puxéronse mans a obra e isto é o resultado: unha curtametraxe que mistura realidade e fantasía e na que elas fixerono todo: o guión, os debuxos, os decorados, seleccionaron a música, fixeron de actrices etc. A ver que vos parece.
O AMOR BEN ENTENDIDO EMPEZA POR COÑECERSE A UN MESMO
DATE A VOLAR (Alfonsina Storni)
Date a volar Anda, date a volar, hazte una abeja, en el jardín florecen amapolas, y el néctar fino colma las corolas; mañana el alma tuya estará vieja.
Anda, date a volar, hazte paloma, recorre el bosque y picotea granos, come migajas en distintas manos la pulpa muerde de fragante poma.
Anda, date a volar, sé golondrina, busca la playa de los soles de oro, gusta la primavera y su tesoro, la primavera es única y divina.
Mueres de sed: no he de oprimirte tanto... anda, camina por el mundo, sabe; dispuesta sobre el mar está tu nave; date a bogar hacia el mejor encanto.
Corre, camina más, es poco aquello... aún quedan cosas que tu mano anhela, corre, camina, gira, sube y vuela: gústalo todo porque todo es bello.
Echa a volar... mi amor no te detiene, ¡cómo te entiendo, Bien, cómo te entiendo! llore mi vida... el corazón se apene... date a volar, Amor, yo te comprendo.
Callada el alma... el corazón partido, suelto tus alas... ve... pero te espero. ¿Cómo traerás el corazón, viajero? tendré piedad de un corazón vencido.
Para que tanta sed bebiendo cures hay numerosas sendas para ti... pero se hace la noche; no te apures... todas traen a mí...
"La felicidad es consecuencia de un esfuerzo personal. Luchas para conseguirla, te la trabajas, insistes en encontrarla y hasta viajas por el mundo buscándola. Participas incansablemente en la manifestación de tus propios dones. Pero, cuando alcanzas la felicidad, tienes que luchar a brazo partido para mantenerla, procurando nadar siempre a favor de la corriente en el río de tu felicidad, para mantenerte a flote. Si no lo haces, perderás tu alegría innata."
(...) "Así es como somos los seres humanos. Colectivamente , como especie, ése es nuestro paisaje sentimental. Una señora muy mayor , que tenía casi 100 años, me dijo: "A lo largo de la historia las dos preguntas que han traído de cabeza a la humanidad son éstas : ¿cuánto me quieres? y ¿Quién manda aquí?". Todo lo demás tiene solución, pero el asunto del amor y del control nos saca lo peor, nos desquicia, nos lleva a la guerra y nos hace padecer enormes sufrimientos."
Elizabeth Gilbert; Comer, rezar,amar Con moito cariño e moita LUZ para eles, os meus queridos amigos.
Cuando despierto está en penumbra todo mi cuarto Parece un día acalorado de bochorno que se viene avecinando Más no me va a impedir salir Salto hacia el baño y con esmero me enjabono arriba abajo Con la varilla el estropajo lo que llevo en mi interior amordazado y que no acaba de salir Desdichosa tú eres entre todas las mujeres Estoy cansada de consejos de mirarme desde lejos y dudar de lo que veo en mí
Una flor un dolor, mi día a día tan confuso Un dolor un amor, ay menos mal que yo te tengo aquí Una flor un dolor, mi día a día tan confuso Un dolor un amor, ay menos mal que yo te tengo aquí
Salgo a la calle y mi camino es un tropiezo Hoy vivo sólo desconciertos Es un desorden lo que siento, es imperfecto y lo que tenga que venir Si se despiertan las mariposas en mis cueros más internos Voy rellenando con sudor mis despistados y maltrechos agujeros Nadie me va a impedir seguir Desdichosa tú eres entre todas las mujeres Estoy cansada de consejos de mirarme desde lejos y dudar de lo que veo en mí
Una flor un dolor, mi día a día tan confuso Un dolor un amor, ay menos mal que yo te tengo aquí Una flor un dolor, mi día a día tan confuso Un dolor un amor, ay menos mal que yo te tengo aquí Una flor un dolor, mi día a día tan confuso Un dolor un amor, ay menos mal que yo te tengo aquí Una flor un dolor, mi día a día tan confuso Un dolor un amor, ay menos mal que yo te tengo aquí
Quise ser el primero en felisitarte y casi no shego a tiempo. Hay una hilera inmensa de personas, seres humanos y otros animales que también quieren haserlo. Asomate a la ventana, che!. Mirá , doblan sha la esquina de la cashe y no paran de shegar más y más.
¿No sabía qué regalarte, ¿qué le puede regalar un Cronopio como sho a una Cronopia como tú? ¿Un par de cuentos, quisás? Ahí van :
Conservación de los recuerdos, de Julio Cortázar
Los famas para conservar sus recuerdos proceden a embalsamarlos en la siguiente forma: Luego de fijado el recuerdo con pelos y señales, lo envuelven de pies a cabeza en una sábana negra y lo colocan parado contra la pared de la sala, con un cartelito que dice: “Excursión a Quilmes”, o: “Frank Sinatra”.
Los cronopios, en cambio, esos seres desordenados y tibios, dejan los recuerdos sueltos por la casa, entre alegres gritos, y ellos andan por el medio y cuando pasa corriendo uno, lo acarician con suavidad y le dicen: “No vayas a lastimarte”, y también: “Cuidado con los escalones”. Es por eso que las casas de los famas son ordenadas y silenciosas, mientras en las de los cronopios hay gran bulla y puertas que golpean. Los vecinos se quejan siempre de los cronopios, y los famas mueven la cabeza comprensivamente y van a ver si las etiquetas están todas en su sitio.
(Historia de cronopios y de famas, 1962)
Cóndor y cronopio
Un cóndor cae como un rayo sobre un cronopio que pasa por Tinogasta, lo acorrala contra una pared de granito, y dice con gran petulancia, a saber: Cóndor.-Atrévete a afirmar que no soy hermoso. Cronopio.-Usted es el pájaro más hermoso que he visto nunca. Cóndor.-Más todavía. Cronopio.-Usted es más hermoso que el ave del paraíso. Cóndor.-Atrévete a decir que no vuelo alto. Cronopio.-Usted vuela a alturas vertiginosas, y es por completo supersónico y estratosférico. Cóndor.-Atrévete a decir que huelo mal. Cronopio.-Usted huele mejor que un litro entero de colonia jean-Marie Farina. Cóndor.-Mierda de tipo. No deja ni un claro donde sacudirle un picotazo.
(Sus historias naturales)
Y bueno. Me voy . Dejo sha paso al resto. ¿ Vos podés oirlos?
¡ F E L I C I D A A A A D E E E S , C L A U D I Ñ A A A A!
COCO
DUDA E LÚA
A POLINOPIA SOÑADORA
A BONECA DA AVOA
O TEU CELO
AS TÚAS CORES
BOB DYLAN
RUSSIAN RED
ALICIA E LEWIS CARROLL
TIM BURTON
O OURIZO ELEGANTE
E UN LARGO ETCÉTERA DE PERSOAS , SERES HUMANOS , ANIMAIS E COUSAS, DESEXÁMOSTE:
"Es que la verdad no se puede exagerar. En la verdad no puede haber matices. En la semi-verdad o en la mentira, muchos."
Pío Baroja
A seguinte campaña publicitaria aparecerá próximamente en moitas cadeas de TV americanas, impulsada por Arquitectos pola Verdade.
Help Put This Ad On Air - Go to BuildingWhat.org
Durante case nove anos, os norteamericanos e o resto do mundo foron mantidos na ignorancia arredor dun suceso de significado xigantesco: o desplome en caída libre do Edificio 7 do World Trade Center, de 47 plantas, terceiro edificio en caer o 11 de setembro de 2001,aínda que non foi golpeado por ningún avión e só sufriu danos mínimos polo lume. Só unha pequena minoría da xente veu vídeos deste desplome. Pero a inmensa maioría dos que viron o vídeo concorda en que o edificio foi derrubado intencionadamente e, por tanto, apoian unha nova investigación do 11 de Setembro.
¿Ti tamén pensabas que o 11 de setembro só caeran as dúas torres?
Desde este humilde caderno, apoiamos esta iniciativa.
Aqueles que seguides este caderno, ides ter un "déjà vu".
Veño doutro concerto. A miña memoria deste verán vai ser auditiva (salvo a viaxe a Turquia que afectou a tódolos sentidos)
Agora Jazz.
O noso amigo Pablo (saxo) e os seus compañeiros de Paranoiazz (piano, bateria e contrabaixo) acaban de ofrecernos unha hora e media de música de altísima calidade no Coliseo Noela.
Tocaron moitos temas, algún propio e outros alleos.Un deles foi AUGA E VIÑO de Egberto Gismonti, tema que eu incluín no meu "caderno de anotar a vida" hai algúns meses, co título "Súbita beleza". Esa é a razón de que agora repita a entrada. É o meu xeito de agradecerlle a estes músicos tanta beleza, á altura do texto e a fotografía de Perseo.
"la cosecha del corazón solo es posible si abres bien los ojos."
Nacidas frente a un muro rojo, su súbita belleza detiene el corazón un leve instante eterno en el asombro. !Oh, tú ¡ Pasajero que transitas este reino fugaz recuerda: la cosecha del corazón solo es posible si abres bien los ojos.
De Cambalache a Libertango.
Máis noites musicais e máxicas entre amigos.
Agora foi no Brisas, o sábado 14.Sandra e Pablo, dúo de saxo e acordeón, fixeron levitar ós asistentes.Sentimento e sensibilidade unidas nunha interpretación soberbia.
Libertango, de Piazzola, concluíu o seu concerto.
Os pelos de punta.
A emoción a flor de pel.
VENRES 13 de agosto , 22 h., Plaza do Balado de Ribeira. Noite máxica leliadourada.
A miña querida amiga Marusela, a serea do Grove, volveunos deleitar coa súa seductora voz e o seu encanto mariño. Esta serea atrévese con todo: tangos, boleros, Bossa Nova... hai que amarrarse ben o mastil do barco , como Ulises, ou taparse os oídos con cera, como a súa tripulación, para non caer rendido/a ós pes desta fermosa criatura das augas.
Ela e os seus músicos, Juan e os ex-compoñentes de Auga de beber,fixeron as delicias de tódolos presentes.
Foi un encontro entrañable , con moitas amigas leliadouradas apoiando á nosa artista.
Grazas Maru e compañía. Un enorme pracer escoitarvos.
Comparto cos meus amigos do "caderno de anotar a vida" algunhas fotos do concerto e o seguinte vídeo de Maru , de hai dous anos,cantando "Cambalache".
Vi un sembrado celeste hecho de cristal vivo parecía una pradera de zafiros de tréboles azules y violetas . Debajo de su tierra transparente latía un resplandor de prodigiosos peces de delfines que ríen sobre el vano de la ola un silencio de flores que en lo secreto bailan.
Summertime, time, time, Child, the living's easy. Fish are jumping out And the cotton, Lord, Cotton's high, Lord, so high.
Your daddy's rich And your ma is so good-looking, baby. She's looking good now, Hush, baby, baby, baby, baby, baby, No, no, no, no, don't you cry. Don't you cry!
One of these mornings You're gonna rise, rise up singing, You're gonna spread your wings, Child, and take, take to the sky, Lord, the sky.
Until that morning Honey, n-n-nothing's going to harm you now, No, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, No, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, No, no, no, no, no, no, no, no, no, Don't you cry, Don't you cry, Cry.