Alunizando de novo

Para que volvo a esta lúa?
Algo novo que contar?

Algo que poida interesar a alguén máis que a min mesma?

NON

NADA NOVO

NADA DE INTERESE.

Só o pracer e a vana ilusión de ordenar o caos.

Poñer orde na vida que flúe caótica e  parece que busca ser narrada.

E a iso viña eu antes. Eu que son unha pésima contadora de historias.

Unha auténtica teatreira . Unha cómica bastante tráxica, ás veces. E ata patética, outras.

Viña a iso. 
Antes.
Agora xa non.
Deleitémonos  no fragmentario.

As fotografías de Manuel falan por si soas.

E aí van uns cantos fragmentos vividos.

Deliciosamente sentidos.

Sen orde nin concerto.

Porque sinto que todo é para algo. Hai orde no caos. Unha lóxica interna no absurdo aparente.

Casi teño a certeza.

Ese paporrubio morreu ao día seguinte de tomarlle a foto. Non é posible que tanta beleza desapareza así.

Sen dúbida, existe agora noutro plano.

A saber en que se transformou...

 

LIBRO DE FAMILIA

Para os padriños

PHAROS

"Hai un lapsus no Xénese. E é que non di cando foron concibidos os faros. Son obra humana, pero pertencen a unha orde especial da natureza, como os barcos. Por moi prodixiosas ou grandiosas que sexan outras construcións, non hai arquitectura comparable.
Os faros son seres vivos. Máis que formar parte da paisaxe, créana."

Manuel Rivas

Para vir a onde non sabes, tes que ir a onde non sabes.

(Juan de la Cruz)

 

 

A escuridade reina aos pés do faro.
 Proverbio xaponés.

Alixeirar, soltar, voar...

 "Non creas o que din os teus ollos .
  Só mostran limitacións.
  Mira co teu entendemento, descobre o que xa sabes, e acharás o xeito de voar."

 Bach; Xoán Salvador gaivota