ALÉN DO MAR DE FÓRA

 

BAIXO O LIMOEIRO

Foron as súas últimas obras. "Viva la vida" de Frida Kalho e "Naturaleza muerta resucitando", de Remedios Varo.

Que nos contan estas dúas mulleres con tal vehemencia?
Podedes escoitar o seu último berro?

As mensaxes veñen desde o fondo da terra. De onde nace todo. Nacer e morrer . Naturezas mortas resucitadas. Pechando o círculo.
Algo dentro de min entende a linguaxe segreda. Algo que reside tamén no máis profundo. Enterrado  no meu ser.
Cando eu morra quero dar limóns. Como  Pili, a nosa cadela.

"O día que unha decide onde quere que sexan enterradas as súas cinzas, ese día algo esencial cambiou"

"... la felicidad tenía que ser otra cosa, algo quizá más triste que esta paz y este placer, un aire como de unicornio o isla, una caída interminable en la inmovilidad." Cortázar; Rayuela 

"O Unicornio mirou a Alicia como en sonos e díxolle:
-Fala nena.
Alicia non puido evitar que os seus labios debuxasen un sorriso cando empezou a dicir:
-Sabe que eu tamén sempre crin que os Unicornios eran monstros fabulosos? Nunca vira un vivo!
- Ben, agora que nos vimos un ao outro - dixo o Unicornio -, se vas crer en min, eu crerei en ti. Trato feito? (...)"
Lewis Carroll (Fragmento de "Alicia a través do espello")

..."hay hombres que en algún momento dejan de ser ellos y su circunstancia, hay una hora en que se anhela ser uno mismo y lo inesperado, uno mismo y la puerta que antes y después da al zaguán se entorna lentamente para dejarnos ver el prado donde relincha el unicornio". J. Cortázar

http://lalunaquesemeceternamente.blogspot.com.es/search/label/Fotograf%C3%ADas%20de%20Manuel%20%2Fteatri%C3%B1o%20de%20Monica 

http://lalunaquesemeceternamente.blogspot.com.es/2012/10/ciclopes-e-unicornios.html 

LUGRISEANDO : "Hic habitat felicitas"

«A carón dos veleiros de alta proa
eu vou co meu amor. As ondas corren
con moi lixeiros pés: e canto forte
coma un nobre patrón de rutas vellas.

Leva o vento rizado unha gaivota
na túa fronte azul e ribeirana.
Ai, que me doe o sangue de quererte
pola beira do mar!. Esta saudade
de antigo gavieiro en pailebote
soio no teu amor pode coidarse....»
Avilés de Taramancos

CRÓNICA DE BERNALDO FROS I

“Quand’eu soby nas torres sobre lo mar”:
a nave branca, a nave

onde o meu corazón soía cantar…
Deixaramos o porto de Os
o país etéreo onde Ulises Fingal tecera un soño
de fragatas errantes, de afogados
nídios no seu clamor como coitelos
relocindo na noite.
Deixaramos o porto de Os. a alta proa
collía rumbo ás illas.
Aínda o viño era dóce nos beizos,
e o pavillón do amor ía encravado
na metade do peito.
Cara o leste
a luz do mar reverdecía os anos. Cara o leste
adentrámono-nos no infindo do mar.
¡O navío no vento era tan leve!
A terça noite era de mar brunida,
cantaban as madréporas, cantaban
e un xílgaro invisíbel bramía no bauprés.
(A sirea peitea os seus gadellos irtos
e a súa caveira centilea
como un sartego de xade,
magnífica de terror.)
O tripulante insone vai no leme
e non fai sombra o seu corpo de acrílico amarelo:
A noite fora un túnel no límite da estrela.
Saíramos do porto de Os…
O navío sulcaba branco, branco:
o seu apavorado resplendor
era irreal no tempo. As altas illas
pasaban entre a néboa. Pedra escura.
E a ave antropomorfa –a inmensa ave-
apousentábase no mastro,
os seus ollos tradeaban a negrura total
e o seu alento arrofiaba
os micro-circuitos da memória.
Un anxo alucinado ía guiando
a nosa singladura.

¡Cómo era leve no vento a nosa nave!
De Cantos caucanos (1985)
Avilés de Taramancos.

 Pranto por Urbano Lugrís

Estou agora, Urbano, mordendo unha flor negra no medio da vida
cunha sede abismal de beber tódalas cráteres do mundo
de onde vai saír a túa voz de capitán antigo
bruando coma un temporal oceánico, ou acaso o balbordo
das caballeiras silúricas onde zunía-lo teu corno de ouro.

Estou inerme debaixo da besta apocalíptica
torcéndolle os testículos: son o profesta enfurecido
que non pode entende-la túa morte, a túa morte, a túa morte.

¿Quen vai coidar agora dos soños na fronteira da Patria?
Ouh, guardián terrible. Argonatura, Vello titiriteiro conmovido.
Esta noite zugo o viño máis ácedo. Esta noite cavo leguasprofundas de memoria pra camiñar contigo novamente,
agardo vixiante nas illas mais remotas a túa fragata,
a túa nave inconsútil.

Asisto cun ferro atravesado nas virillas
ó enterro da miña mocedade. E escoito
a treboada universal cando derruban a pirámide
e os cabalos das batallas pisan aqueloutrados
o noso tempo
onde a túa grande man de mariñeiro crepuscular
prendía os astros.

Asoballado por única vez, cun lobo famento nas arterias,
atravesas un país xiado
e cantas con voz rouca nos subterráneos boreais o teu amor
e un milleiro de defuntos apodrecidos pola ira
cóbrense entón de rosas e lembran o fulgor da súa terra.

Se non fora tan lonxe, ¡con que ardentía de compañeiro de catástrofe
tiña de calafatea-los teus ósos, coutando con barro elemental
esa longa ferida
que un deus sen pálpebras furou na túa illarga!

Era-la derradeira esperanza do mundo. Pastor de naves,
cun corazón multicolor de tirreme fenicia
amába-la rota fundamental dos exploradores celestes
e intimamente andabas
polos tellados vestido de astronauta galego.

¡Meu amigo sobrenatural!

Hoxe desexo, tanto coma Ulises, atopar unha barca que me leve
ás costas de Galicia. Son prisioneiro dunha forza estraña.
Navegamos a cegas por ríos diferentes
e o noso canto retumba nos confíns da saudade,
os dous loitamos con yatagáns de aceiro contra o tempo,

o teu xa tan preciso, o meu tan vago, fuxidío
que me acoitela en tódolos recantos.

¡E esa dor e non verte, meu amigo!

Avilés de Taramancos
Imaxes : Lugrisíadas , de M. Montero

Ciclos.

LIMPAR
LIMPAR
AIREAR
SOLTAR
ALIXEIRAR
DESINTOXICAR
PULIR
LIMAR
PODAR

ROMPER
ROMPER
ROMPER


para agromar de novo
e florecer.