"A imaxe é o vehículo da emoción, é a súa enerxía, e con ela facilítase o acceso á consciencia, é dicir, que toda emoción é factible de transformarse nunha imaxe. Toda imaxe conforma un acto creativo e é por iso que o inconsciente fundamenta a creatividade"
C.G.Jung

“Desde el punto de vista espiritual, el viaje no es nunca la mera traslación en el espacio, sino la tensión de búsqueda y de cambio que determina el movimiento y la experiencia que se deriva del mismo”.
“En consecuencia
estudiar, investigar, buscar, vivir intensamente lo nuevo y profundo, son modalidades de viajar o, si se quiere, equivalentes espirituales y simbólicos del viaje”.
J.E. Cirlot

miércoles, 24 de noviembre de 2010

CRONOPIOS MARIÑOS II



LOS EXPLORADORES

Tres cronopios y un fama se asocian espeleológicamente para descubrir las fuentes subterráneas de un manantial. Llegados a la boca de la caverna, un cronopio desciende sostenido por los otros, llevando a la espalda un paquete con sus sándwiches preferidos (de queso). Los dos cronopios-cabrestante lo dejan bajar poco a poco, y el fama escribe en un gran cuaderno los detalles de la expedición. Pronto llega un primer mensaje del cronopio: furioso porque se han equivocado y le han puesto sandwiches de jamón. Agita la cuerda, y exige que lo suban. Los cronopios-cabrestante se consultan afligidos, y el fama se yergue en toda su terrible estatura y dice: NO, con tal violencia que los cronopios sueltan la soga y acuden a calmarlo. Están en eso cuando llega otro mensaje, porque el cronopio ha caido justamente sobre las fuentes del manantial, y desde ahí comunica que todo va mal, entre injurias y lágrimas informa que los sándwiches son todos de jamon, que por más que mira y mira entre los sándwiches de jamón no hay ni uno solo de queso.


AUGAMAR RAÍÑA




Alegría del cronopio

Encuentro de un cronopio y un fama en la liquidación de la tienda La Mondiale.
-Buenas tardes, fama. Tregua catala espera.
-Cronopio cronopio?
-Cronopio cronopio.
-Hilo?
-Dos, pero uno azul.
El fama considera al cronopio. Nunca hablará hasta no saber que sus palabras son las que convienen, temeroso de que las esperanzas siempre alertas no se deslicen en el aire, esos microbios relucientes, y por una palabra equivocada invadan el corazón bondadoso del cronopio.
-Afuera llueve- dice el cronopio. Todo el cielo.
-No te preocupes- dice el fama. Iremos en mi automóvil. Para proteger los hilos.
Y mira el aire, pero no ve ninguna esperanza, y suspira satisfecho. Además le gusta observar la conmovedora alegría del cronopio, que sostiene contra su pecho los hilos -uno azul- y espera ansioso que el fama lo invite a subir a su automóvil.


HOMESEREA




Historia


Un cronopio pequeñito buscaba la llave de la puerta de la calle en la mesa de luz, la mesa de luz en en dormitorio, el dormitorio en la casa, la casa en la calle.

Aquí se detenía el cronopio, pues para salir a la calle precisaba la llave de la puerta.




PEIXE SETA





Tristeza del Cronopio


A la salida del Luna Park un cronopio advierte que su reloj atrasa, que su reloj atrasa, que su reloj. Tristeza del cronopio frente a una multitud de famas que remonta Corrientes a las once y veinte y él, objeto verde y húmedo, marcha a las once y cuarto. Meditación del cronopio: "Es tarde, pero menos tarde para mi que para los famas, para los famas es cinco minutos más tarde, llegarán a sus casas más tarde, se acostarán más tarde. Yo tengo un reloj con menos vida, con menos casa y menos acostarme, yo soy un cronopio desdichado y húmedo". Mientras toma café en el Richmond de Florida, moja el cronopio una tostada con sus lágrimas naturales


SEREA




NENATIBURÓN




CABALIÑO DE MAR



La cuharada estrecha

Un fama descubrió que la virtud era un microbio redondo y lleno de patas. Instantáneamente dio a beber una gran cucharada de virtud a su suegra. El resultado fue horrible: Esta señora renunció a sus comentarios mordaces, fundó un club para la protección de alpinistas extraviados y en menos de dos meses se condujo de manera tan ejemplar que los defectos de su hija, hasta entonces inadvertidos, pasaron a primer plano con gran sobresalto y estupefacción del fama. No le quedó más remedio que dar una cucharada de virtud a su mujer, la cual lo abandonó esa misma noche por encontrarlo grosero, insignificante, y en un todo diferente de los arquetipos morales que flotaban rutilando ante sus ojos.

El fama lo pensó largamente, y al final se tomó un frasco de virtud. Pero lo mismo sigue viviendo solo y triste. Cuando se cruza en la calle con su suegra o su mujer, ambos se saludan respetuosamente y desde lejos. No se atreven ni siquiera a hablarse, tanta es su respectiva perfección y el miedo que tienen de contaminarse.

J. Cortázar; Historias de cronopios y de famas







O leaozinho - Caetano Veloso






domingo, 21 de noviembre de 2010

CRONOPIOS MARIÑOS I



PEIXE DELFÍN



CABALO SUMARIÑO




PEIXE APISONADORA







XULIO CORTÁZAR, O GRAN ESCRITOR ARXENTINO, FOI QUEN DESCUBRIU OS CRONOPIOS.

ESTABA UN BO DÍA SENTADO NA BUTACA DUN TEATRO E DURANTE O INTERMEDIO, PUIDO VER UNS SERES REDONDOS DE COR VERDE, HÚMIDOS E INDOLENTES , FLOTANDO NO AIRE.
OS CRONOPIOS NON SE DEIXAN DEFINIR. ESTÁN AÍ E HAI QUE TER COIDADO CON ELES PORQUE NO MESMO MINUTO EN QUE UN VAI SENTAR , XA ELES CHE ROUBARON A CADEIRA.


O ESCRITOR AFIRMABA QUE A TODO O MUNDO , ESPECIALMENTE Á XENTE DOTADA DE CERTA SENSIBILIDADE, LLE SUCEDE QUE EN SITUACIÓNS COTIÁNS (DUCHÁNDOSE, NA CAMA, NO AUTOBÚS) CÓLANSELLE EXPERIENCIAS QUE ESCAPAN Á LÓXICA. EL CHÁMALLE A ESTAS EXPERIENCIAS “O FANTÁSTICO”, E VELAHÍ, PRECISAMENTE, É ONDE RESIDEN OS CRONOPIOS.

DO QUE CORTÁZAR NON TIÑA COÑECEMENTO É DE QUE NO MAR HABITAN MOITOS DESTES SERES FANTÁSTICOS : SON OS CRONOPIOS MARIÑOS.

OS NENOS E NENAS QUE TRABALLARON NESTE PROXECTO SENTIRON E CREARON DIFERENTES TIPOS DESTES SERES, TODOS ELES TAN FASCINANTES COMO ESTRAÑOS:

UNS TEÑEN CATRO OLLOS, OUTROS NINGÚN, ALGÚNS CINCO BARRIGAS...

A SÚA MORFOLOXÍA É DIRECTAMENTE PROPOCIONAL Á FANTASÍA DESTE NENOS E NENAS , QUE COMO VEDES, NON TEN LÍMITES , XA QUE O SEU MEDIO NATURAL É PRECISAMENTE ESTE : “O FANTÁSTICO”.

SEREA TIBURÓN



SEREA BOTAFUME





Stan Getz & Joao Gilberto - Desafinado











sábado, 20 de noviembre de 2010

SENTINDO O MAR. DIÁLOGO CREATIVO. O MAR

Para os nenos/as e as súas profes, con moito cariño.

A EXPOSICIÓN CONSTA DE TRES PARTES :

O MAR
OS CRONOPIOS MARIÑOS
O DIÁLOGO CREATIVO.

INTENTAREI DAR CONTA DAS TRES NESTE CADERNO DE ANOTAR A VIDA.










(OS MURAIS ESTÁN COMPOSTOS POR 30 CADROS CADA UN DE 40 POR 40 CM)





A MONTAXE










O ACTO OFICIAL






A SEREA DO GROVE






JUAN ACOMPAÑANDO A SEREA


CRONOPIA NADANDO NUN OCÉANO DE FELICIDADE DEIXÁNDOSE ATROPELAR POR CAMIÓNS E CICLISTAS


El canto de los cronopios

Cuando los cronopios cantan sus canciones preferidas, se entusiasman de tal manera que con frecuencia se dejan atropellar por camiones y ciclistas, se caen por la ventana, y pierden lo que llevaban en los bolsillos y hasta la cuenta de los días.

Cuando un cronopio canta, las esperanzas y los famas acuden a escucharlo aunque no comprenden mucho su arrebato y en general se muestran algo escandalizados. En medio del corro el cronopio levanta sus bracitos como si sostuviera el sol, como si el cielo fuera una bandeja y el sol la cabeza del Bautista, de modo que la canción del cronopio es Salomé desnuda danzando para los famas y las esperanzas que están ahí boquiabiertos y preguntándose si el señor cura, si las conveniencias. Pero como en el fondo son buenos (los famas son buenos y las esperanzas bobas), acaban aplaudiendo al cronopio, que se recobra sobresaltado, mira en torno y se pone también a aplaudir, pobrecito.






Elis Regina - aguas de marco






miércoles, 17 de noviembre de 2010

VERDE ÍTACA













Agora sí.
Agora xa estamos a piques de arribar a porto.
Case sen palabras, esgotadas de dúas semanas de intenso esforzo, choramos de amor, como Ulises, ó divisar a Ítaca, verde e humilde. Agradecidas a ela por concedernos tan fermosa viaxe.
Cansas e baleiras, sí.
Cheas da nada necesaria para volver a enchernos.


Mercedes Sosa y Pablo Milanes - Alfonsina y el Mar


SON FELIZ: HOXE, NA INAUGURACIÓN, MARUSELA, A SEREA DO GROVE, CANTARÁ ALFONSINA Y EL MAR , ACOMPAÑADA POR JUAN (o australiano) Á GUITARRA.
UF! How exciting!










Mercedes Sosa - Plateado sobre plateado_huellas en el mar






sábado, 13 de noviembre de 2010

DA ÉTICA A ÍTACA





Dedicado as profesoras e os nenos e nenas protagonistas deste proxecto, con todo o meu respeto e admiración porque están creando unha NOVA ESCOLA que xa non separa a cabeza do corpo.
Parabéns.

CADERNO DE BITÁCORA
Teño o grande pracer de comunicar que a miña minitripulación , as miñas compas de travesía e eu mesma , a serea capitana , estamos xa avistando terra :

¡¡¡¡¡TERRAAAAAAAAA ÁÁÁÁ VIIISSSTAAAAAA!!!!!

ÍTACA xa está aí :

Dicía o grande poeta Pessoa:
“Sentir é crear.
Sentir é pensar sen ideas, e por iso sentir é comprender, visto
que o Universo non ten ideas.
Aínda que pareza estraño, é posible oír cos ollos, ver cos oídos,
ver e escoitar e tocar aromas, sentir o gusto das cores e sons,
escoitar sabores, e así indefinidamente.”

Este proxecto presentouse como unha viaxe cara á arte a través
dos sentidos: SENTIR PARA CREAR. Intentamos potenciar á
sensibilidade innata dos nenos e nenas co obxectivo de canalizar
todas esas experiencias sensoriais e expresalas co que Malaguzzi,
tan certeramente, chamou as “Cen linguaxes dos nenos”.

Cremos que para que agrome esta creatividade e sensibilidade
innata é necesario abonar o terreo, crear un clima, unha atmosfera
axeitada na que poder traballar. Isto é o gran acerto, desde o
meu punto de vista, da filosofía reggiana: unha nova escola que
escoita máis e fala menos e que lle dá prioridade ao hemisferio
cerebral dereito, o intuitivo e holístico, fronte ó esquerdo,
verbal e lóxico, tradicionalmente máis valorado.

O mar foi o nóso centro de interese. Tocamos, ulimos, vimos,
escoitamos, degustamos o mar. É unha realidade coñecida para eles.
Nós só os invitamos a que este acercamento fose más intenso ,
particularme co tacto e a vista. Texturas e cor foron a materia
prima do seu traballo creativo.

Esta exposición é a nosa ÍTACA, o destino final dunha viaxe
artística chea de peripecias e moi enriquecedora e ilusionante non
só para os nenos e nenas , senón para todos e todas os /as que
participamos neste proxecto.
A creatividade destes nenos aportoume máis a min do que eu a
eles .O resultado é este diálogo creativo que tendes ante vós.

Mónica P. Montero


(Texto incluído no díptico de presentación)

O resultado (fotografías da exposición) será presentado por entregas despois da inauguración.


Lluis Llach - Itaca






jueves, 11 de noviembre de 2010

ÉTICA E SENSIBILIDADE



"A propósito de esta dichosa "realidad que no es", Negroponte ya advertía de que vivimos- o viven algunos, por lo menos- en un "cosmos digital" Esta advertencia o descubrimiento produce, o está produciendo, una "revolución cognitiva". El saber o conocer consiste en manejar cosas. Las nuevas tecnologías son la base de ese conocimiento que produce todo: hechos inconexos y saberes fragmentados. En este contexto, los sentidos tienen ya menor importancia, puesto que lo presencial ha cedido terreno a lo virtual y, en el caso que nos ocupa, a la presencia ficcional.
Según esta premisa, el mundo digital es física y culturalmente distinto del anterior, especialmente para nuestra percepción. Bilbeny, que estudia este asunto en su libro La revolución de la ética , se pregunta: ¿influirá ello en la ética? Y responde: sí. (...) Teme que la tradicional "ética proximal" sea sustuída por una "ética distal", donde la acción sea virtual, sin cuerpo, insensible. Dice Bilbeny "la ética cuenta siempre con la sensibilidad, igual o mejor aliada que el sentimiento, encuentra en ésta la otra y el testimonio de los sentidos, sin los cuales no hay sentimiento, ni habría seguramente ética". (...)
Bilbeny reivindica el valor de los sentidos en la vida cotidiana. Pues la percepción del otro no es posible sin recuperar las sensaciones. En un mundo como este de altas tecnologías y bajísimas malas intenciones, el sujeto :
"dispone de algo más importante (...) la razón y los sentidos. Ha de beber en esas fuentes más que nunca""

Victor Moreno ; Leer con los cinco sentidos



¿QUE, QUERIDAS AMIGAS VIRTUAIS, BARRA OS? ¿QUE VOS PARECE?

Unha curiosidade con respecto as imaxes que ilustran este post: as pinturas ,como sabedes, pertencen a Magritte. Calquera percibe a relación co que quero expresar: algo así como as dificultades de comunicación entre os seres humanos, e máis no terreo virtual.
Dúas persoas cunha tela húmida bicándose producen desacougo xa que un bico de amor é o sabor da persoa bicada, é a mirada,o olor, a tenrura silenciosa , e o contacto de linguas e beizos.

Pois ben, René Magritte sempre tivo presente na retina o momento no que sacaron o cadáver da súa nai do río, coa camisa húmida cubríndolle o rostro. A nai do artista (outra Ofelia) suicidárase tirándose ó río. De aí os trapos húmidos entre os rostros dos amantes da súa obra.

Aínda que , evidentemente, isto é só unha aproximación que non esgota a significación destas pinturas.

Jorge Drexler - La Infedilidad en la Era de la Informatica








Mass Media
De los medios de comunicación
en este mundo tan codificado
con internet y otras navegaciones
yo sigo prefiriendo
el viejo beso artesanal
que desde siempre comunica tanto

Benedetti

martes, 9 de noviembre de 2010

ECOS SILENCIADOS



Metamorfose , sereas da Cronopia , doutro tempo e doutras circunstancias.




A vida, ás veces, perxudica seriamente a saúde.
Menos mal que a poesía cura. O seu poder terapéutico é unha verdade incuestionable.
Un bo poema ten que rascar e queimar por dentro ,como un bo licor, chegar ata a raíz do noso ser máis profundo e quentarnos e aloumiñarnos. Só así poderá curar a nosa alma. Poesía, virtude e viño. Viño espiritual, claro está, que o outro destroza o figado.

Así que , como dicía o poeta, embriaguémonos. Con viño, poesía ou virtude.

Para curar, para medrar, para voar...



Notas para un blues

Do
lor por estar contigo en cada cosa. Por no dejar de estar contigo en cada cosa.
Por estar irremediablemente contigo en mí.

Re
cordar que mis monedas no me permiten adquirir. Que
mi deseo no es tan poderoso como para taladrar blindajes,
ni mi atrevimiento tan hábil como para no hacer saltar la
alarma. Recordar que sólo debe mirar los escaparates.

Mi
edo por no llegar a ser, por ni siquiera conseguir estar.

Fa
cilmente lo hacen: clavan sus espinas invisibles, abren la
puerta del temor, hacen que renieguen de mí misma cuando
menos se espera. Y ni siquiera saber cuántos han sacado copia
de mis llaves.

Sol
o he logrado el punzón de la pica, la lágrima del diamante
o los caprichos del trébol. Quizá no existan los corazones.
Quizá es que sea imposible elegir.

La
bios sellados, custodios del mejor guardado secreto, del recinto en donde las palabras reanudan
sus batallas silenciosas, sus pacientes y refinados ejercicios de rencor.

Si
crees que es paciencia, resignación, inmunidad o anestesia te
equivocas. Es que he procurado cortar todas las margaritas
para no tener que interrogarlas.

ANA ROSSETI (OUTRA VEZ)
E máis silencio.
Shhhhhh

"labios sellados, custodios de batallas silenciosas..."


Janis Joplin - Janis Joplin - Kozmic Blues






domingo, 7 de noviembre de 2010

MÁIS OFELIAS





OFELIA DE JOSE L.MUÑOZ
OFELIA DE ODILON REDON


SILENCIO

Así como del fondo de la música
brota una nota
que mientras vibra crece y se adelgaza
hasta que en otra música enmudece,
brota del fondo del silencio
otro silencio, aguda torre, espada,
y sube y crece y nos suspende
y mientras sube caen
recuerdos, esperanzas,
las pequeñas mentiras y las grandes,
y queremos gritar y en la garganta
se desvanece el grito:
desembocamos al silencio
en donde los silencios enmudecen.


Octavio Paz

Poema de Ana Rossetti para gritar silenciosamente:

INVITATORIO

“No te contemples en la muerte;
deja que tu imagen sea llevada
por las aguas que corren”
Marcel Schwob

No hay cortejo comparable para ti,
alma melancólica, a esta multitud
de ecos silenciados, galería monótona
que la quietud repite y obstinada refleja
sus trastornados ritmos.
Y la muerte está ahí, en el espejo
que divulga las voces de las aguas,
en esa luna inerte donde la menta asoma
tiritando, mientras que entre los dientes
las culebras son besos, y en la inmóvil tristeza,
el frío, de sus parques, traza la geometría.
Y el tinte de tu rostro se hace pálido y verde.
Pero si alguna vez quieres sobrepasar,
desgarrar la cruel lámina y clavar el gladiolo
en la caverna húmeda del espejo,
te arrastraré a la danza delirante
que en un instante alberga mil figuras distintas,
podré decirte cómo derrochar la belleza
en la noche magnífica, incendiándola,
a usar los diccionarios como libros de música,
orquesta fugitiva para esta insurrección,
esta brillante fiesta que en tu obsequio preparo.
Pues sentir es el prodigio único
que me alerta y preocupa, y la audacia,
como un tenaz diamante rasgando las ventanas,
la joya y homenaje que prefiero.
Llámame pues si rompes esa fronda sombría
del espejo, si has llegado al final
hasta el papel de plata, de repente arañado,
si tu rostro al cristal desampara
y con agudo estruendo se desprende.
No siempre hay que creer lo que el espejo dice.
Tu rostro verdadero puede ser cualquier máscara.



- C Debussy Fauno baten









Madredeus - Silencio







GRAZAS, ALICIA.

lunes, 1 de noviembre de 2010

O ENCANTO DA CANTANTE QUE ENCANTA A QUEN A ESCOITA







Ela é Sara. Sara-princesa, Sara-anxo,Sara "condesa de monteuncristo" .
Sara, a nosa filla maior.
Naceu con presa. Tiña claustromaternofobia así que decidiu que 30 semanas de xestación eran suficientes, e ala..., ao mundo. En realidade o seu primeiro mundo foi unha incubadora durante 30 longuísimos días, pero era tal a súa vitalidade que recorría aquel espazo de arriba abaixo e varias veces . Nunca estaba no mesmo sitio.
O seu primeiro ano de vida... tela , telita. Non paraba de chorar e vomitar.
A escola foi outro proceso complicado. Sentíase indefensa nun medio , para ela, sempre hostil.

Pero todo iso pasou.Agora xa é unha muller con moitas ilusións.
Encántanlle os cans e a música. Pasa o día cantando, facendo playbacks e inventando coreografías.
Sara é moi especial, cunha intuición sorprendente, feito ó que ela nunca lle dou importancia porque no seu mundo non hai fracturas entre o racional e o intuitivo.É a nosa Sara-meiga.

É un amor, un anxo, que ,coas súas dificultades ,tróuxonos moita sabedoría e unha gran dose de paciencia .


BSO El libro de la selva - Busca lo mas vital